ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਖੁਦ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਾਸ਼ਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਤੱਤੀ ਤੇਤੀਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ, ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੂਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਏ। ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਿਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਡਿੱਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੰਡਪ, ਥੰਮ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਆਪ ਹੀ ਹਰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਸਿਰਹੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਮ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਸ਼ਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਉਂਗਲ ਦੇ ਛੋਹ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚਿਤਾ ਘਾਟ ਵਿੱਚ, ਭਾਵਾ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੋ ਗਿਆ ਕਾਫੀ ਕ੍ਰੋਧ, ਭਦਰਾ! ਹੁਣ ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਦਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਸਾਰਾ ਪਾਸਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਮਹਾਂ ਸਰਵ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਰਵਾ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗਲ ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ—ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਮੁੜ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਉਂ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੱਖ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਵਾਂ ਸਿਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਲ ਨਾਲ ਦੱਖ ਲਈ ਨਵਾਂ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਦੱਖ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਈਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਾਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਦੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਈਸ਼ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਹਰੇਕ ਨੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਸਾਰੇ ਨੇ ਨੀਲਕੰਠ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਈਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਸੰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਸਤੀ, ਕਿਵੇਂ ਜਨਮੀ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਤਰੀ ਨੇ ਮੈਨਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਉਸ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਉਮਰ ’ਚ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਲਾਡਲੀ ਧੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਅਪਰਣਾ ਸੀ, ਛੋਟੀ ਏਕਪਰਨਾ, ਤੀਜੀ ਵਾਰਾਰੋਹਾ ਅਤੇ ਏਕਪਾਟਲਾ ਵੀ ਸੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤਾਰਕ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਉਜਿਆਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ—ਉਹ ਵੀ ਜਗਤ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।