ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਜਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਤਕਾਰਿਕ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭਸਮ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਿ਷্ণੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਤੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ? ਦੱਖ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਵਿ਷्णੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ, ਭਦ੍ਰ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਟੋਲੀ ਭੇਜੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਆਪ ਹੀ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ ਰਮਣੀਅਤ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ, ਯਜਨ ਦਾ ਮੰਡਪ ਸੀ। ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਨਖਲ ਸੀ, ਦੁਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਭਦ੍ਰ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭੈੜੇ ਸੰਕੇਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਹਵਾ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੜੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ; ਨਾਂ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿ ਚਮਕੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਭਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਭੈਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਦੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਣਮੁੱਲ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦੱਖ, ਕੇਵਲ ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ, ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾੜਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੰਭੇ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਜਿਹੜੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਗਣਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਠੀ ਹੋਈ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਈ। ਉਹ ਨਿਰਭੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲਈਆਂ। ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੈਤੀਸ ਦੇਵਤੇ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਸੌ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਮੁੱਖ ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵਿ਷্ণੂ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਵਿ਷्णੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਭਯਾਨਕ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿ਷্ণੂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੀ ਮਾਰਿਆ। ਵਿ਷्णੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਉਸ ਚਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਵਿ਷্ণੂ ਦਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ, ਪਿਨਾਕੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਿਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੌਕ ਢਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੰਭੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਮੰਡਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਆਪ ਹੀ ਹਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਅੰਗੀਰਸ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ, ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਵੀ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਸਭ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਸਮਸ਼ਾਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।