ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੂਦ੍ਰ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਹਨ, ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਅਰਥਾਤ ਆਧਾ ਨਾਰੀ ਤੇ ਆਧਾ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੋਣੀ ਹੋਈਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਬੋਲੇ, “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਡੋ।” ਆਪਣੇ ਵਾਮ ਭਾਗ ਤੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਪਤਨੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਸਤਿ, ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੀ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਸਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰੂਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ। ਪਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਮਾ-ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਤੀ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਯੋਗ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭਸਮ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਲਯ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਰਗ, ਅਰਥਾਤ ਮਹਾਦੇਵ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਅਰਥਾਤ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿ਷्णੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿ਷ਣੂ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਰੂਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿ਷ਣੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ? ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਰੂਦ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵਿ਷ਣੂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਅਸਹਨ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ, ਭਦ੍ਰ ਨਾਮ ਦੀ ਇਕ ਟੋਲੀ ਭੇਜੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸਦਾ ਰਥੀ ਵੀ ਅਜਨਮਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਯ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੰਡਪ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਨਖਾਲਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਸਾੜਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੈਬੀਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੜੀ, ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਿਆ, ਗ੍ਰਹਿ-ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰ। ਫਿਰ, ਭਦ੍ਰ, ਭੈਰਵ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਜਨਾ-ਸਥਲੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਪ੍ਰਲੈ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦਕ੍ਸ਼, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾੜਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਯਜਨਾ-ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰੋਧੀ ਗਣਪਤੀ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੰਭੇ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜਾਂਚਕ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾੜੇ ਗਏ। ਗਣਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਨਿਡਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਰੋਕ ਲਏ। ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲਈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਦੰਡ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇਤੀਸ ਦੇਵਤੇ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਸੌ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਰੂਦ੍ਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿ਷ਣੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਰੂਦ੍ਰ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਵਿ਷ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਕ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰੂਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿ਷ਣੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠ ਕੇ, ਵਿ਷ਣੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਰੂਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਮਾਣਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਡਰ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹ ਬਣੀ, ਵਾਪਰੀ।