ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਗੁਪਤ, ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਆਪਕ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਮਾਨਦਾਰ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਛੋਟੇਪਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਸੀ। ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਰੂ, ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਅਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪਰੀਖਾ ਲਈ, ਲੋਟਸਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਲੋਟਸ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਕੱਢ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਮ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਰਾ ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਦੇਵਤਾਈ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ ਆਇਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇੜੀ, ਗਦਾ, ਚਕਰ, ਬਾਣ, ਭਾਲਾ, ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਦਾਤਾ ਹਥਿਆਰ ਸਨ; ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਭਾਵਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਕੰਬ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਹੇਠਾਂ-ਉੱਪਰ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤਕ ਸੜਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਤੇ “ਹਾਏ!” ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਤਦ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਕਹਿ ਉਠਾ: “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਉਦੇਸ਼ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਹੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ—ਸ਼ਾਂਤ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ; ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਯੋਧਾ ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੱਟਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਰੂਪ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰੀਦਾ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਭਵਿੱਖ, ਪਿਛਲੇ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਲੋਟਸ ਵਰਗੀ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਲੋਟਸ-ਅੱਖ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੀਲ-ਲੋਹਿਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੋਹ ਕੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਮੰਗ ਲੈ; ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਰ ਦੇ।” “ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਠੰਡੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਅਚੁਤ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੇਗਾ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣਗੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਣਗੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਤੀ, ਡਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਡਾਂਟੇਗੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ। ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਸੁਭਾਗੀ ਭੈਣ, ਉਮਾ ਦੇਵੀ, ਵੀ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ, ਵੇਖੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਲੋਟਸ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਹਾਨ ਦਿਵਿਆ ਸਤੁਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਜਾਂ ਦੁਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਨਾਮ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ-ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਟਸ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇਗਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਵਨ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।