ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮੂੜਤਾ, ਜੋ ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਭਰਦੀ, ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਹਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਸਿੰਘ-ਮਾਨਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਘ-ਮਾਨਵ ਦਾ ਸਿਰ ਹੀ ਬਚਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੀਰਭਦਰ! ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਹਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਪੰਜਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।" "ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਰਵੋਤਕਾਟੀਕ ਆਕਾਸ਼, ਅਭਿੰਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਥਿਰ ਸ਼ਿਵ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮਾਨਦੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ? ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰੂਪ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਜਾਂ ਰੰਗ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ! ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮੰਗਲਮਈ ਹਰਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ! ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਨੇਰਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਗੁੰਜਾ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੂੰ ਧਾਰ ਲਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਤੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" "ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦੋ ਸਰੀਰ ਮਾਨਦੇ ਹਨ—ਇਕ ਭਿਆਨਕ, ਦੂਜਾ ਮੰਗਲਮਈ; ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਇਥੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਦਾ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਤੇਰੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਯਮ ਆਦਿ, ਜਦੋਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਸਿੰਘ' ਆਖਿਆ।" "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਘੀ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—" "ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਹੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਸਿੰਘ-ਮਾਨਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਪਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮੁਖ-ਸਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਆਸ਼ਚਰਜ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। "ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਉੱਚਤਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੁਭਾਗ, ਯਸ਼, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵਾਘ, ਰੋਗ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਮੰਗਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਵਿਸ਼, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ੍ਰ ਆਦਿ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਯੋਗ-ਸਿੱਧੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ, ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ, ਤੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਸਾਧਨ ਹੈ।" "ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।" "ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਭਾ-ਸਰੂਪ ਉੱਚਤਮ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਉਤਸਾਹ ਵਾਲੇ ਭਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਕਥਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਭ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ, ਚੌਦਵੀ ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨੀ ਤੇ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਡਾਕੂ, ਬਾਘ, ਸੱਪ, ਸਿੰਘ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਕਥਾ ਹੋਰ ਆਫ਼ਤਾਂ—ਭੂਚਾਲ, ਜੰਗਲ-ਅੱਗ, ਰੇਤ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਉਲਕਾ-ਪਾਤ, ਵੱਡੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਸੁਕਾ, ਤੇ ਵੱਧ ਮੀਂਹ—ਵਗੈਰਾ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਭਕਤ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—" "ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਾ: "ਮੋੜੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਾਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਵੇਂ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ?" "ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ! ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸੀ।" "ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ—" "ਸਭ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਟੱਲ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।" "ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਹਾਰ ਗਿਆ; ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਫਿਰ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਧਰਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਚੁਕਿਆ ਹਾਂ; ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸ਼ਚਰਜ ਭਰੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਣ ਜਾਂ ਸੁਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਮ ਲਾਭ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।