ਹਰੀ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਹਾਂ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਉਗ੍ਰ, ਭਿਆਨਕ, ਕੋਪਿਤ, ਕ੍ਰੋਧੀ, ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਿਵ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ, ਮਹਾਕਾਲ, ਮੌਤ, ਵੀਰ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਭਾਲਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਹਰੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹਾਬਲੀ, ਪਸ਼ੂਪਤਿ, ਇਕਾਂਤਵਾਸੀ, ਨੀਲਕੰਠ, ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ ਕੰਠ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਨੰਤ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਮੌਤ ਦੇ ਕੋਪ, ਪਰਮ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸੰਸਾਰ, ਸੰਸਾਰ-ਸਰੂਪ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਤੇਜਸਵੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਮੱਲਾਹ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਹਾ-ਰੋਗ, ਨਿਤ, ਭੈਰਵ, ਸ਼ਰਨ, ਮਹਾ-ਭੈਰਵ-ਸਰੂਪ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਕਾਮ, ਕਾਲ, ਪੁਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨਹਾਰ, ਮਹਾਂ-ਬੰਧਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ, ਦਯਾਲੂ, ਮੌਤ-ਜਿੱਤੂ, ਸ਼ਰਵ, ਸਰਬ-ਜਾਣਨਹਾਰ, ਯਜਨ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਯਜਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਗ-ਸਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਨੱਕ, ਜੀਭ, ਸਾਹ-ਪ੍ਰਸਾਹ ਦੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ-ਧਾਰਾ, ਮਹਾਂ-ਯੰਤਰ ਦੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਮੋਖ ਦੇ ਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਤਰਨਹਾਰ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਖਪਰੀਧਾਰੀ, ਉਗ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਚੂਕ, ਅੱਗ-ਅੱਖੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਮੰਗਲਮਈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਰਮ-ਵੈਦ, ਖਪਰੀਧਾਰੀ, ਦੰਡਧਾਰੀ, ਯੋਗ-ਸਰੂਪ, ਬੱਦਲ-ਸਵਾਰੀ, ਦੇਵਤਾ, ਪਾਰਵਤੀ-ਪਤੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਵਿਅਕਤ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ-ਧਨੁਧਾਰੀ, ਅਡੋਲ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਕ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰਧਾਰੀ, ਯਜਨ-ਪਤੀ, ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨਿਤ, ਸੱਚੇ, ਪਰਮ, ਸਰਬ-ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਦਸ ਵਾਰ; ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਣਗਿਣਤ, ਅਨੰਤ ਵਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਸੌ ਅਮਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਰਭੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, “ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਤਸ਼ੇਪਤ ਹੋਵੇ, ਤਦ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਜੋ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੰਘ-ਮਾਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ।” ਫਿਰ, ਕੇਵਲ ਮੂੰਹ ਬਚਾ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਉਹੋ; ਮੌਤ ਪੰਜਵਾਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।” “ਜੋ ਅਵਿਅਕਤ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼, ਭੇਦ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਸ਼ਿਵ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੱਤ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਰੂਪ, ਸੋਹਣੇਪਨ ਜਾਂ ਰੰਗ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।” “ਹਰੇਕ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਿਆਰਾਂ-ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਅਵਤਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਨੇਰਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਗੁੰਜਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਤੇਰਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਉਗ੍ਰ, ਦੂਜਾ ਮੰਗਲਮਈ; ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਹੈ।” “ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।” “ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਯਮ ਆਦਿਕ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ‘ਸਿੰਘ’ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹੇ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਹੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ।” “ਸਿੰਘ-ਮਾਨਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਭੀ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਲਈ; ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖਪਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਿਚ ਮੁਖਯ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।