ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰਮਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਸਮਾਂ, ਮਹਾਕਾਲ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹੀਂ ਹੋ। ਤੇਰੀ ਭਯੰਕਰ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ—ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਡਟਿਆ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੇਰੀ ਉਠੀ ਹੋਈ ਭੁਜਾ ਭਿਆਨਕ ਤਾਪ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਸੂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਨਾ ਆਪਣਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੁਣ ਮਹਾਂ ਭੈਰਵ ਦਾ ਕੋਪ ਉਤਰੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਥਾਣੂ ਦਾ ਵਜਰ, ਤਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ—ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਹ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਨਰਸਿੰਹ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਭੱਜਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਦਾ, ਅਜੈਯ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਉਹ ਰੂਪ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰੂਪ ਨਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਾ ਨਰਮ, ਨਾ ਸੂਰਜੀ, ਨਾ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰੂਦ੍ਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਨਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਪਸ਼ਟ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੈਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁਜਾਵਾਂ, ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਟਿਕੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਪਸੂ ਦਾ, ਪੰਖ ਅਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਦੂਜਾ-ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਵਜਰ-ਨੁਮਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਸਮਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਭਿਆਨਕ, ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਗਰਜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀਆਂ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਉਭਰਿਆ, ਹਰਾ ਗੜ੍ਹੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ, ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ; ਉਪਰੋਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਰ ਹੇਠਾਂ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਝਲਮਲਾਉਂਦਾ। ਫਿਰ, ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਠਾਇਆ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਭੁਜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ। ਅਚਾਨਕ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੰਛ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਡਦਿਆਂ-ਉਡਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ, ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਹ, ਨੰਦੀ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਵਿਸ਼ਣੂ, ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ, ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ: "ਰੂਦ੍ਰ, ਸ਼ਰਵ, ਮਹਾਂ ਨਾਸਕ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਭਿਆਨਕ, ਭੈਰਵ, ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਿਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਸਮਾਂ, ਮਹਾਂ ਸਮਾਂ, ਮੌਤ, ਯੋਧਾ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਬੀੜਾ-ਵਾਲਾ।" "ਮਹਾਂ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਪਸੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਇਕੱਲਾ, ਨੀਲਕੰਠ, ਮਹਾਂਕੰਠ, ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ।" "ਅਨੰਤ, ਸੁਖਮ, ਮੌਤ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਦਾ ਉੱਚਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੰਸਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਖੇਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।" "ਨਾਵਿਕ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਹਾਂ ਰੋਗ, ਸਦਾ, ਭੈਰਵ, ਆਸਰਾ, ਮਹਾਂ ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।" "ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਕਾਮ, ਕਾਲ, ਪੁਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਂ ਬੰਧਨ ਨਾਸਕ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।" "ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਰ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ, ਦਇਆਲੂ, ਮੌਤ-ਵਿਜੇਤਾ, ਸ਼ਰਵ, ਸਰਬ-ਜਾਣਕ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ।" "ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਗ-ਰੂਪ, ਮਹਾਂ-ਨੱਕ, ਜੀਭ, ਸਾਹ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ।" "ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ-ਧਾਰੀ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਹਾਵ, ਮਹਾਂ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ।" "ਚੰਦਰਮਾ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਣ, ਵਰਦਾਨ-ਦਾਤਾ, ਉਤਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ।" "ਖਪਰੀ-ਧਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ, ਸਵਾਮੀ, ਗੁਣਵਾਨ, ਅਫ਼ਲ, ਅੱਗ-ਅੱਖੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਸ਼ੁਭ—ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਕੀਮ, ਖਪਰੀ-ਧਾਰੀ, ਦੰਡ-ਧਾਰੀ, ਯੋਗ-ਸਰੂਪ, ਬੱਦਲ-ਸਵਾਰੀ, ਦੇਵ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।" "ਅਪ੍ਰਗਟ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਡਟਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ-ਧਨੁਸ਼, ਅਡੋਲ, ਚਮੜੇ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ—ਨਮਸਕਾਰ।" "ਵਰਦਾਨ-ਦਾਤਾ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਧਾਰੀ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।" "ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਦਾ, ਸੱਚਾ, ਉੱਚਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ; ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਦਸ ਵਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਣਗਣੇ, ਅਨੰਤ ਵਾਰੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਫਿਰ ਫਿਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸਿੰਹ ਨੇ ਤੇਰੇ ਅਠ ਸੌ ਅਮਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਰਭੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ।