ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਹੀ ਕਹਿਣਾ! ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ। ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਅੰਧਕ।" ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ।" ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅੰਧਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਣਪਤਯ ਦਾ ਆਦਿਕਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਗਾਣਪਤਯ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਹਿਰਣ੍ਯਾਖ੍ਯ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ? ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਦਾ ਦੰਦ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣਿਆ? ਸੂਤ ਜੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਹਿਰਣ੍ਯਾਖ੍ਯ, ਜੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਾਖ੍ਯ ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ, ਮਾਰੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ, ਜੋ ਮਹਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਿਰਣ੍ਯਾਖ੍ਯ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਹਰਿ, ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਕੈਦ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਉਤਪੱਤੀ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਖ੍ਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਂਗ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੱਦ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰ, ਦੰਦਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਦੰਡਧਾਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਪਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਦਿ ਦੇਵ ਹੋ, ਅਣੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਕਰਮ ਹਨ—ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਣੁ।" "ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਇੱਕ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ, ਪਰਵਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਘੜੇ ਦੰਦ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਤੁਹਾਡੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ; ਆਹ, ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ—ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ, ਉਹ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੌਂਵਲ ਤੋਂ ਜੰਮੀ।" "ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਤ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਕੌਂਵਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।" "ਇਸੇ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੁ ਜਿਸਦੀਆਂ ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਅਖੰਡ ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈਂ—ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਹੇ ਵਰ ਦਾਤਾ, ਕੌਂਵਲ ਨੈਨੀ, ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਸੂਰ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਲ ਗਈ ਸੀ। "ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁਗਮ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਸੂਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਧਰਤੀ ਫਿਰ ਕੰਬੀ, ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਧਾਰੀ, ਜਿਸਦੀ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਵਜ਼ਨ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਵਾ (ਸ਼ਿਵ), ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਲੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।