ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਆਢਕਾ (ਅਨਾਜ ਦੀ ਮਾਤਰਾ) ਨਾਲ ਭੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਸੋ ਡੋਣਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਜਾਗਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਝੰਜ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ—ਅਤੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਰਸਮਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਜਾਂ ਭਰੋਸੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ, ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਾਸੀ ਵਿਖੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੰਦਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਮਜਾਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਡਿਆਈ ਭਰਿਆ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਯੰਮੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੋਈ ਕਿ ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਕਿ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਗਣਾਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਅੰਧਕਾ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਵਿਖੇ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕੇ ਦੀ ਵੀ ਕਥਾ ਦੱਸੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਵਰ ਮਿਲੇ। ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਧਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਅਜੈਯਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਮਜਾਕ ਵਿੱਚ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਅੰਧਕਾ ਯਾਦਵਸ਼ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਸਾਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਸਾਡੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਸੜ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਜੈਕਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਅਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਅੰਧਕਾ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ, ਸਤਵਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਸੜਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਸਿੱਧੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਯਾਦ ਕਰੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ! ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਕੇ, ਸਦਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਾਸਕ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਹਿਰਣਯਨੇਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾ।" ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਨੇਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ।" ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਵ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਦੁਲਭ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਣਪਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਣਪਤ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ।