ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਰੁਚਿਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕਪਿਲਾ ਨਦੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਘੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਸੋ ਪਲ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਪੱਚੀ ਪਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਗਊ ਦੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਲੱਖ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੱਚੀ ਪਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ, ਕੰਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਚਾਰ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਦਸ ਡੋਣੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚੰਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਨਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਕ ਆਢਕਾ ਨਾਲ ਵੀ ਸੌ ਡੋਣਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ—ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਝਾਂਝ, ਵਾਂਸਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜਿਆਂ—ਦੇ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੇਰੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ, ਵਿਧੀ ਜਾਂ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੁਝ ਕਰਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ, "ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੋ," ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਓਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੰਦਰ ਪర్వਤ ਲਈ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੈਤ੍ਯ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਗਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸਾਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੰਯਮੀ ਦੁਜਾ ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਗਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ? ਅਤੇ ਉਥੇ ਜੋ ਸੁਕਾਉਣ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ: ਹਿਰਣ੍ਯਾਕਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੀ ਰੰਗਤ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਧਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਦਿੱਲੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਅਜੇਯਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਿਆ, ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਮਾਰਿਆ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਝ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਦੈਤ ਅੰਧਕ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਾਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਦੈਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੰਧਕ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਚਲੇ। ਸਭ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਦ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅੰਧਕ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਛਿੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਸੜ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਜੈਕਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਅੰਧਕ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸਤੋਗੁਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਸੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਸਿੱਧੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।" ਇਹ ਹੈ ਅਸਲੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।