ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਲਿੰਗ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਸਵਰਲੀਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਮਾਰਗ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਗਰਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਵਿਆਘਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਸ਼ੇਰ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਉਤਪਲਾ ਤੇ ਵਿਦਾਲਾ, ਇਹ ਦੋ ਦੈਤ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਸਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ, ਇਕ ਗੇਂਦ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਥਿਰ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਗਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਮਵਤ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ੈਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਇੱਥੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਇਹ ਨਦੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਰੁਣਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ; ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸੋਭਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਹਨਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੋ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਥਾਨ; ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਿਧਾਂ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਲਿੰਗ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧਾਂ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਧੀ-ਅਨੁਕੂਲ ਰਹੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤ ਦੇਵਕੰਟਕ ਨੇ ਸਿਆਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੋਮਾਯੂ ਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਡਰਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲਿੰਗਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਵਾਕਈ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਮੇਰੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਸੁਣੋ: ਇਹ ਖੇਤਰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਕਰੋਸ਼ ਵਿਆਪਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅਤੇ ਕੇਦਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ। ਇਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ, ਗਾਣਪਤ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਮੁਖੀ, ਮਹਾਲਯ, ਕੇਦਾਰ ਅਤੇ ਮਧ੍ਯਮਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਦਾਰ, ਮੱਧ-ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਲਯ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ, ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਖੇਤਰ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਿੰਗ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਲੇਸ਼, ਸੰਗਮੇਸ਼, ਸਵਰਲੀਨ, ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਈਸ਼ਾਨ, ਗੋਪਰੇਖਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ— ਉਪਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਥਾਨ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਆਘਰੇਸ਼, ਅਤੇ ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਵਰ— ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾ-ਦੇਵਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਥਾਨ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਭਗਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਦੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਭਗਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਰਤਾਂ 'ਤੇ ਅਡਿੱਠ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਆਏ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਈਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਮਾ-ਪਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ, ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਫਿਰ, ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਰੂਪ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ ਨੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਤਦ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ; ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ, ਲਯ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।