ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼-ਮਿਜਾਜ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਨੱਚਦੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂਲਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਜਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗੰਧਕਾ ਅਤੇ ਕਦੰਬਾ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਚਰਦੇ ਹੋਏ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਛਿੜਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਤਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਗ ਮੋਟੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ। ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰੂਹਾਨੀ ਸੋਭਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਰੰਗੀਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਜਾਤੀ ਦੀਆਂ ਨਰਮ, ਖੇਡਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਬਾਗ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਸੂਮ ਖੇਡ ਅਤੇ ਨਰਮਤਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੂਲਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹੋਏ ਬਾਗ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਕਈ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੀ ਸੀ। ਬਾਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਇਲਾਹੀ ਰਸਤੇ ਪੂਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕਤਾਰਾਂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਚੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦਰੱਖਤ ਨੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ, ਝੂਮਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ 'ਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਿਲਕਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਚਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਫ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਣੀ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਝੂਮ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਪੂੰਛ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੰਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼, ਖੇਡਦੇ ਤੋਤੇ ਟੋਲਿਆਂ 'ਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਕਈ ਥਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਕਿਨਨਰ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਲੁਟਾਂ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪਤੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਉੱਚੇ ਕਠਲ ਤੇ ਮਹੂਆ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਚਮਬੀ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੇ ਕਦੰਬਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਬਾਗ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਚਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ। ਤਿਲਕਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਛਾਂ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਅਸ਼ੋਕਾ ਦਰੱਖਤ ਲਾਲ, ਕੇਸਰੀ ਤੇ ਗੂਲਾਬੀ ਰੰਗਾਂ 'ਚ, ਤੇ ਕਰਨਿਕਾਰਾ ਦਰੱਖਤ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਥਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਕਾਲੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੁੰਨਾਗਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ; ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਕਮਲਾਂ 'ਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਨ-ਭਾਵਾ ਬਾਗ ਵਿਖਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਪਲੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਜੀਵ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਲਾਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਰਵ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਹੜੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ; ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ — ਨੂੰ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਇਲਾਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਨੰਦੀਮੁਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਓਹਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਾਗ ਵਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਫਿਰ ਦੱਸੋ।" "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬਲ-ਚਿੰਨ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਅਵੀਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।" ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: "ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵ੍ਰਤ 'ਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ, ਮਨ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ 'ਚ।" "ਇਹ ਥਾਂ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਵੱਸਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ: ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਇਲਾਹੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ, ਮਹਾਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਖੇਤਰ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਅਵੀਮੁਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਦੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਖੇਤਰ, ਅਵੀਮੁਕਤ, ਨੈਮਿਸ਼ਾ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ—" "ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।" "ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵੀਮੁਕਤ ਵੱਧ ਹੈ।" "ਸਚਾਈ ਧਰਮ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਹੈ; ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਖੇਡ, ਨੀਂਦ, ਆਨੰਦ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਅਵੀਮੁਕਤ 'ਚ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਭੂਤ ਬਣਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਬਜਾਏ ਕਿ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾ ਬਣਣ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਵੀਮੁਕਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ ਨੇ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" "ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਾਰਨ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ ਦੀ ਗੁਫਾ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਚਾਹੀਦੀ ਥਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਉੱਥੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਭ ਉਪਦੇਸ਼ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਸੁਖਮ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ, ਇਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੀ ਸਰਵ-ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਥਾਂ, ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਾਂਗਾ।