ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਪर्वਤ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜ਼ਹਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋਏ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਜੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਇੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਰਨਣ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਭਵ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਸੀ, ਨਵ-ਵਿਵਾਹਿਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਹਿਮਾਵਤੀ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਸ਼੍ਰੀਪर्वਤ, ਮਹਾਲਯ, ਤੁੰਗੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਕੇਦਾਰ—ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਯਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਸਿਰਫ ਇਕ ਦਿਨ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਲੈ ਲਵੇ। ਉੱਥੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਰਵ ਦਾ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਬਾਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ, ਉਸ ਇਲਾਹੀ ਬਾਗ ਵਿਚ ਉਹ ਵੱਸੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਹਿਮਾਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਤਿਅੱਤਮ ਬਾਗ ਪਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਭਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਗ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨਮੋਹਣ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ—ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਕੇਤਕਾ ਵੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ। ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਵਕੁਲਾ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਪੁੰਨਾਗ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਭੰਨਭਣਾਉਂਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮੰਡਲੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਾਏ ਪੰਛੀਆਂ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੇ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਕ੍ਰੌਂਚ, ਚਕਵਾ ਤੇ ਮਸਤ ਦਾਤਯੂਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਪੁਕਾਰ, ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਦਾਵਾਂ ਜਾਂ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਖਿੜੇ ਆਮਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਿਲਕਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਓਟੀਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਤਾਲੀਆਂ ਪਾਰਟਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਧਕ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਹਰਨ ਚਰਦੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰਦੇ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ, ਨੀਲੇ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰਾਂ, ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਰਖ਼ਤ ਇਸ ਬਾਗ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਜਾਤੀ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ, ਚੁਸਤ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਫ਼ਾਖਤਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ, ਜਲ-ਨੀਂਫੇ, ਇਲਾਹੀ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਰੋਵਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਾੜੀਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਉੱਚੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤਿਲਕਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਰਲੇ ਹੋਏ, ਹਰਨ ਛਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਗ ਕੇ ਨਰਮ ਘਾਹ ਚੁੰਬਦੇ। ਪਾਣੀ ਸੁੱਥਰਾ ਤੇ ਚੌੜਾ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਮੋਰ ਨੱਚਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਪੂੰਛ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੰਗੀ ਕਰਦੀ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼, ਚੁਸਤ ਤੋਤੇ ਮੌਜ ਵਿਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰਨਾਂ ਨੇ ਇਲਾਕਾ ਸੋਹਣਾ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੇ ਓਟ ਲਾਈ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਕਿਨਨਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵਜਾਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਲੇ-ਮਿਲੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਜੈਕਫਰੂਟ ਤੇ ਮਹੂਆ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ, ਜਿਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਚੰਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਮ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਮਨਮੋਹਣ ਝਾੜੀਆਂ, ਜਿਥੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ ਹਰਨ ਦੌੜਦੇ। ਤਿਲਕਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਲਾਲ, ਕੇਸਰੀ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦਰਖ਼ਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨਾਲ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਕਾਲੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ। ਪੁੰਨਾਗ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਝੁਕੀਆਂ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੀਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਮਪੁਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਗਣੇਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਤਿ ਮਨਮੋਹਣ ਬਾਗ ਵਿਖਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਨ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਜੋ ਬਾਗ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ, ਹਿਮਪੁਤਰੀ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਲਾਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ, ਗਣੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਨੰਦੀਮੁਖ ਸਮੇਤ, ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਾਗ, ਪਰਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੰਦੀ-ਧਜਾਧਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।