ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, 'ਪਲੁਤ' ਨਾਮਕ ਮਾਪ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਹੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਅਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਮਾਪ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੇ (ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ), ਇਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਨਾਲ ਏਕਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਤਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਅਤੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਠਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਮਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਕੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਦੱਸ-ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਵਿਸ਼ਤਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ (ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ) ਜਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਪర్వਤ 'ਤੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੂਤ, ਜੇਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਇੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸ। ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨਵੇਂ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਮਾਵਤੀ (ਪਾਰਵਤੀ) ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਸ਼੍ਰੀਪર્વਤ, ਮਹਾਲਯ, ਤੁੰਗੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਕੇਦਾਰ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਤਪਸਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਵੇ। ਉਥੇ, ਉਸੇ ਦੇਵੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬਾਗ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਹੇਮਾਵਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਭਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਇਸ ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਗ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਅਤੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੇਤਕਾ ਫੁੱਲ। ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਤਮਾਲ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਵਕੁਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਪੁੰਨਾਗ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭੌਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਾਏ ਪੰਛੀ ਮਿੱਠਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸ, ਚਕਵਾ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੁਰ ਦਤਿਊਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਬੁਲੰਦ ਬੁਲੰਦ ਬੁਲੰਦ, ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਨਭਿਨਾਹਟਾਂ ਮਾਦਾ ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਿਲਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਨੱਚਦੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਗੰਧਕ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਚਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਰਮ ਕੋਪਲੇਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਚੁੰਘਦੇ ਹੋਏ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਤਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਗ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਘਣਾ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਕ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਕੋਪਲਾਂ ਦੀ ਰੂਮਾਨੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਜਾਤੀ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ, ਲਜਵਾਬ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਫ਼ਾਖਤਾ ਦੀਆਂ ਗੁੰਜਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ, ਚਿੱਟੇ, ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਬੱਦਲ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਵਿਖਰਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਰਗਾਂ ਨੂੰ ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ। ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਰ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ, ਝੂਲਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀਆਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤਿਲਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਛਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਗ ਕੇ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਚੁੰਘਦੇ। ਪਾਣੀਆਂ, ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਜਦ ਮੋਰ ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਦ-ਵਾਂਗੂ ਪੂੰਛਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੰਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਖਿੜਦੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਨੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੇ ਓਹਲੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਕਿਨਨਰ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਬਾਬਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਗਾ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਪਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਵਿਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਚੇ ਕਟ੍ਹਲ ਅਤੇ ਮਹੂਆ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਗਵਾਨੀ ਦਾ ਵਰਣਨ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਲਈ ਕੀਤਾ।