ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਰਿਸ਼ਮਵੰਤ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗيارਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੋਬਰ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗੀ ਦਰੱਖਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੋਟਾ ਜਾਂ ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਬਚਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਰੇਤ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਾਂ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਾਂਵਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਾਸ਼ ਜਾਂ ਚਰਬੀ ਦੀ ਬੂ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲਿਆ ਹੈ—ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਦਿਲ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਿਰ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠਦਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਉਲਝ ਜਾਵੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹਣ 'ਤੇ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ, ਗਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਨੱਚਦਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ, ਕਾਲੀ ਔਰਤ ਗਾਉਂਦੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਮਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੁਰਾਖ ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਤਪਸੀ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤਕ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਰਾਖ, ਅੰਗਾਰੇ, ਵਾਲ, ਸੁੱਕੀ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਸੱਪ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਆਦਮੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਗਿੱਧੜ ਸਿੱਧਾ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਚੀਕਦੇ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦੰਦ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪੈਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਮਝੋ ਉਮਰ ਮੁਕ ਗਈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਘੇਰਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ ਰੋਵੇ, ਕੰਨ ਥਾਂ ਤੋਂ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਨੱਕ ਟੇਢੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਕਾਲੀ ਤੇ ਰੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੂੰਹ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਲਾਲ ਸੋਜ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ, ਗਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਨੱਚਦਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਅਕਸ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਿੱਟੀ, ਮਸਰੂਦ ਜਾਂ ਰਾਈ ਵਰਗੀ ਲੱਗੇ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਰਥ 'ਤੇ ਊਠ ਜਾਂ ਗਧੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਜੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਦੋ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਆਵੇ ਜਾਂ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਨਾਂ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਜਾਣਾ, ਨਾਭੀ ਖੋਖਲੀ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੋਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਘਾਤਕ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ, ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਅਪਕਤਾ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸੁੱਚੇ, ਸਮਤਲ, ਥਿਰ ਅਤੇ ਨਿਰਜਨ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨਾ ਹੋਣ। ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਸਵਸਤਿਕ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਸਰੀਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵੇਖੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਐਵੇਂ ਹੋਵੇ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਰਹਿਤ ਥਾਂ 'ਚ ਦੀਵਾ ਨਾਂ ਥਰਥਰਾਏ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਢਲਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਇਛਾ, ਸੰਦੇਹ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਉਂ ਆਚਰਣ ਕਰੇ। ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਨੱਕ ਤੇ ਜੀਭ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਛੂਹਣ, ਸਦਾ ਸੁੱਚੇ (ਚਿੱਟੇ) ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਧਿਆਨ ਕੰਨਾਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਰੱਖੇ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਇਉਂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਪੂਰਾ ਕਰੇ।