ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਸਰੀਰਕ ਦੋਸ਼ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਰੀਰਕ ਦੁਰਬਲਤਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ, ਜਾਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋ, ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਲੂਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਿਧ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨਾ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸੰਕੇਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਲੱਛਣ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ਗੰਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਰਿਸ਼ਮਵੰਤ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੂਤ, ਗੋਬਰ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੇਹ ਮੋਟੀ ਜਾਂ ਪਤਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਰੇਤ ਜਾਂ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਾਂ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਾਸਖਾਣ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪਕੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਣ, ਤਾਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿਚ ਜਾਵੇ, ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠਾਂ ਲੰਘੇ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਵਿਗਾੜਿਆ ਸਾਇਆ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰਧਨੁਸ਼ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦੇ ਜਾਂ ਚੀਕੜ ਦੀ ਬੂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਹੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦਿਲ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸਿਰ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠਦਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਵਿਗੜ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭਾਲੂ ਜਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਰਥੀ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਕਾਲੀ ਔਰਤ ਗਾਉਂਦੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਮਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਨੰਗ ਧਾਰੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਚਿਕੜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖ, ਕੋਇਲਾ, ਵਾਲ, ਸੁੱਕੀ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਸੱਪ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਦਮੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵੇਲੇ ਸਿੱਧਾ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੇ ਜਾਂ ਦੰਦ ਕੱਪਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਮਝੋ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬੇ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਧਨੁਸ਼ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਘੇਰਾ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਇਕ ਅੱਖ ਰੋਵੇ, ਕੰਨ ਥਾਂ ਤੋਂ ਢਿਲ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨੱਕ ਟੇਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਕਾਲੀ ਤੇ ਖੁਰਦਰੀ ਹੋਵੇ, ਮੂੰਹ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਸੁਜੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਕਰਕੇ ਹੱਸਦਾ, ਗਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਨੱਚਦਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੇਹ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਰਾਈ ਵਰਗੀ ਲੱਗੇ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫੈਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਰਥ ਨੂੰ ਉੱਟਾਂ ਜਾਂ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਵੇਖੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਦੋ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਅੱਖ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਘੰਭੀਰ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਨਾਭੀ ਖਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਕੇਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤਮ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਜਪ-ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।