ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਉਪਦੇਸ਼ਮਈ ਕਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭੁੱਲ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਮ ਵਸ਼ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਜਿਹੀ ਭੁੱਲ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਪਨ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਪਾਪਨਾਸ਼ਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਲੱਸ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਟਿਲ ਸੰਗਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਇਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰੇ। ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਐਸਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਚੋਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਿੰਸਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਵਿਕਾਰਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲਾਗੇ ਰਹੇ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਕਰਮ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਬੋਲ ਵਿੱਚ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਣਜਾਣੇ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਹਿੰਸਾ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਜਾਂ ਫਿਰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਖਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੀਰਜ ਸ्खਲਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀਰਜ ਸ्खਲਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੁਆਰਾ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ, ਜਾਂ ਮਾਸ, ਜਾਂ ਉਹ ਖਾਣਾ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਲੂਣ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਿਧ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ; ਹਰ ਉਲੰਘਣ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਆ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਐਸੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਤਕਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਨੇ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਕੇਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨੀ ਯੋਗੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਆਸਾਰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਧੁਰੂ ਤਾਰਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਰੀਸ਼ਮਵੰਤ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪੇਸ਼ਾਬ, ਗੋਬਰ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਮੋਟਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਆਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਰੇਤ ਜਾਂ ਚਿੱਟ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਾਂ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਂਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਾਫ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਲਾਸ਼ ਜਾਂ ਚਰਬੀ ਦੀ ਬੂ ਆਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਧ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦਿਲ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠਦਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਉਲਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭਾਲੂ ਜਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਨੱਚਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਕਾਲੀ ਔਰਤ ਗਾਉਂਦੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਯਤੀ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖ, ਕੋਲ, ਵਾਲ, ਸੁੱਕੀ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਸਾਂਪ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵੇਲੇ, ਜੈਕਲ ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੀਕਦੇ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੰਦ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਮੌਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਯਾਤਰਾ, ਪਾਪ-ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰੀ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ।