ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਧਾਰਮਿਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤਾਂ ਔਰਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾ ਹੋਣ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਹੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਬੋਲਣ, ਸੋਚਣ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ; ਇਹ ਪਾਪ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇ enਾ ਕਰਮ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਪਾਪ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯੋਗ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਹਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਯੋਗ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿ ਕੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਵਰੇ ਤੇ ਉਪਵਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਲਸੀ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਝੂਠ, ਭਾਵੇਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾਂ ਬੋਲੇ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰੇ। ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੋਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਕਾਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਰੇ ਤੋ ਹਟ ਕੇ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਪਛਤਾਵੇ ਉਪਰੰਤ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਾਪ ਘਟਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਲਸੀ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਉੱਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚਾਰ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜੰਤੂ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਹਿੰਸਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਕਠੋਰ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ, ਕਿਸੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਫ਼ੀਦ ਰਸ ਨਿਕਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੁਜਾਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਦੁਜਾਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਮਿਠਾ, ਜਾਂ ਮਾਸ, ਜਾਂ ਵਾਟਰ-ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਲੂਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਜਿਤ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਹਰ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਮੁਕਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਤਕਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਨੇ, ਮਿੱਟੀ, ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਮਰ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਕੁਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਤਾਰਾ, ਧ੍ਰੂਵ ਤਾਰਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਨਾ ਦਿਸੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਰਿਸ਼ਮਵੰਤ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੋਬਰ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵੇਖੇ, ਚਾਹੇ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੋਟਾ ਜਾਂ ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਰੇਤ-ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਾਂ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਾਸਖੌਰ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਕਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠ ਲੰਘੇ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਇਆ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੀਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਬਿਜਲੀ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦੇ ਦੀ ਗੰਧ ਜਾਂ ਚਰਬੀ ਦੀ ਬੂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਲਿਆ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਆਚਰਨ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਵਧਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।