ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਵਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਐਸਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਵਚਨਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਨੀਚ ਜਾਂ ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਗਾਮੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਧੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਦਿਨ ਸੰਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿਚ ਧੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਰਕਤ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਧੀ, ਬੀਜ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾਪੁੰਸਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੇ ਸੰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਤਰੀ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣੇਗਾ। ‘ਪੁੰ’ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਨਰਕ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਭਾਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨੇੜੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਪੂਰਨ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਧੀ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਫਿਰ ਧੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਵੇਦ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਦਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਗੁਣਵਾਨ ਧੀ, ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਭੋਗ ਸਮੇਂ ਜੇ ਵਾਯੂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਧੀ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁਟਿਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾ ਹੋਣ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਚਾਰ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ-ਸੰਕਲਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਵਚਨ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਾਪ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਇਹ ਪਾਪ ਫਿਰ ਵੀ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉੱਚਾ-ਨੀਵਾ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਉਪ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਯਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਾਮ ਵਸ਼ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਖਾਸ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਪਨ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ; ਫਿਰ, ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਆਲੱਸ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਝੂਠ, ਭਾਵੇਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਜੋੜ-ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰੇ। ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੋਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਧਨ, ਦਰਅਸਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਾਪ ਘਟਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਅਹਿੰਸਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਕਰਮ, ਮਨ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ। ਜੇਕਰ ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਹਿੰਸਾ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਠਿਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ ਰੇਤ ਸ्खਲਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੋਲ੍ਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਜਾਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ ਦੋਜਾਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਮਧੂ, ਜਾਂ ਮਾਸ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਪੱਕਿਆ ਖਾਣਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਲੂਣ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨ੍ਹਾਂ ਖਾਣੇ ਨਹੀਂ ਲੈਣੇ। ਹਰ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਯਤ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਚਨ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ, ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੋਨੇ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਇਕਸਮਾਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਕੁਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰਾ, ਚੰਦ੍ਰਮੰਡਲ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਊਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗਿਆਨਮਈ ਕਥਾ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।