ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰाचੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸਨ। ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਆਸਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੌਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉੱਗ ਆਉਂਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਸੰਭਵ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਤਿਆਗਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਛੂਤ ਹੋਵੇ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰੀ ਵਰਗੀ ਤਿਆਗਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਇਹ ਤਿਆਗ ਅੱਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਧਰਮਸ਼ੀਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਲਵੇਂ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੂਤ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਹਵਾਰੀ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਚਲਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿੱਚ ਅਛੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਵੀਹ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ, ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ, ਰੋਣਾ, ਹੱਸਣਾ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ, ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ, ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਲਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਸੰਭਵ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਵੀ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਜਾਂ ਉਤਾਰਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਘਾਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਛੋਟਾ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਿਹਣ, ਵਚਨ ਤੋਂ ਹਟਿਆ, ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਪਰ-ਸੰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਖੂਨ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਧੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਵੀਰਯ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਤ੍ਰੈਲਿੰਗ (ਨਪੁੰਸਕ) ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਧੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਸੁਭਾਗੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪੁੱਤ-ਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। "ਪੁਮ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ "ਨਰਕ" ਹੈ, ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੁਖ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਔਰਤ ਧੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਭਾਗਾ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਧੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ੍ਮ੍ਰਿਤੀ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਮੰਦੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਸਭ ਉਲਝਣਾਂ ਦੀ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਤੇਰਵੇਂ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਚੌਦਵੇਂ ਦਿਨ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਔਰਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸੋਲਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ। ਸੰਭੋਗ ਸਮੇਂ, ਔਰਤ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਖ਼ਸਰ ਧੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਭੋਗ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਦ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹੱਸਦੀ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਧਰਮ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਸੰਭੋਗ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਉਪਦੇਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਬੋਲ, ਮਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇ'en, ਕਰਮ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਪ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਾਸਤਰ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਤਤ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਧਰਮ-ਯੁਕਤ ਯੋਗ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਤੁੱਟ ਰਾਜਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚ-ਨੀਚ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਪ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਉਲੰਘਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਤਾਪਨ ਵ੍ਰਤ ਕਰੇ, ਪ੍ਰਾਣ-ਅਯਾਮ ਨਾਲ; ਫਿਰ, ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਤਪ ਕਰੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ। ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸਤ (ਝੂਠ), ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣ-ਅਯਾਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ—ਸ਼ਾਸਤਰ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਚੋਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਤਪ ਇੱਕ ਸਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਾਪ ਘਟਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੰਨਿਆਸੀ-ਜੀਵਨ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਅਹਿੰਸਾ—ਕਰਮ, ਮਨ, ਅਤੇ ਬੋਲ ਵਿੱਚ—ਪਾਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।