ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਨਸਾਨ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਘੀ ਖਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਮਾਮਾ, ਭਰਾ, ਦਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਰਾਜਾ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਗਲਤੀ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਤੋਂ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਦੌਰਾਨ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਯਾਂ ਸਮੇਤ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਮਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਵਿਤਾ, ਸੁਵਿਤਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਦਵੀਪ ਸਮੇਤ ਅੱਠ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਭਾਰਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਗੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਆਈ। ਅਣ-ਮੌਸਮ ਫਸਲਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਾਰਨ ਇਹ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਕਠੋਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘਰੇਲੂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਦੋਹਾਂ ਹਨ। ਪੌਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਰਦ-ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਾਰਨ, ਫਸਲਾਂ ਅਣ-ਮੌਸਮ ਕਟ ਜਾਂਦੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਤਿਆਗਯੋਗ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚੰਡਾਲਣ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਅੱਧੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ, ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਲਵੇਂ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਫਾਈ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁਧ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਵੀਹ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਦੌਰਾਨ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸਫਾਈ, ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ, ਰੋਣਾ, ਹੱਸਣਾ, ਯਾਤਰਾ, ਤੇਲ ਲਗਾਉਣਾ, ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ, ਅਤੇ ਲੋਇਣ ਲਗਾਉਣਾ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੌਣਾ, ਦੰਦ ਮੰਜਣਾ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਗਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ, ਜਾਂ ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਮਿਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ-ਹੀਨ, ਵੈਰਾਗੀ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਪਰ-ਸਤਰੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਲਹੂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਵੀਰਜ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਨਪੂੰਸਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚ ਪਤ੍ਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। 'ਪੁਮ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਨਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੁੱਖ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ; ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਔਰਤ। ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੇਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਮੂੜ੍ਹ ਔਰਤ, ਜੋ ਸਭ ਉਲਝਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਵੇਂ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਚੌਦਵੇਂ ਦਿਨ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਗੁਣਵਾਨ ਔਰਤ; ਸੋਲਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਸੰਭੋਗ ਸਮੇਂ, ਹਵਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਪੁੱਤਰ। ਜਦੋਂ ਸੰਭੋਗ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਧਰਮ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੰਭੋਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਿਯਮ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਘੇਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਪਾਪ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਯੋਗ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਨੀਵਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪ-ਵ੍ਰਤ ਵੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ।