ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ—ਨੂੰ ਸ਼ੁਧਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੇ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਯਜਨ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦਿਨ ਦਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਸ੍ਵਯੰਭੂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਚਾਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰੁੱਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ; ਫਿਰ, ਦਸ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ। ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ; ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ। ਸਮਾਂ-ਸਮਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ; ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਅਜਨਬੀ ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਘੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂਮਿਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਧਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕਤ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸ਼ੁਧਤਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ, ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਤੋਂ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਵਿਦਾ ਹੁੰਦੇ, ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਤੋਂ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਵਿਤਾ, ਸੁਵਿਤਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਦਵੀਪ ਸਮੇਤ ਅੱਠ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਭਾਰਤ ਵਾਲਾ ਹੀ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਤੋਂ ਹੋਈ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਗਾਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ। ਬੇ-ਮੌਸਮ ਫਸਲਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ, ਗੁੱਸਾ ਆਦਿ ਕਾਰਣ, ਇਹ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੰਭੋਗ ਅਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਆਦਿ ਕਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੌ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ, ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪੌਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਔਰਤ-ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਆਦਿ ਕਾਰਣ, ਉਹ ਅਕਾਲੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ, ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਅਛੂਤ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਤਿਆਗਯੋਗ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰੀ ਵਾਂਗ ਤਿਆਗਣਾ; ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਅੱਧਾ; ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਧਰਮਵਾਨੋ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੋਲਵੇਂ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਸਫ਼ਾਈ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਛੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵੀਹ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਪੁਰਾਣੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵਾਂਗ। ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਧੋਣਾ, ਗਾਉਣਾ, ਰੋਣਾ, ਹੱਸਣਾ, ਯਾਤਰਾ, ਮਲ੍ਹਮ ਲਾਉਣਾ, ਜੂਆ, ਤੇ ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਸੰਭੋਗ—ਚਾਹੇ ਮਨ ਜਾਂ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ—ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਹ ਤਿਆਗੇ। ਹਰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਨਾ ਤਿਆਗੇ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ, ਜਾਂ ਦੂਧ ਪੀਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹਿਆ ਜਾਵੇ; ਜੇਕਰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ-ਹੀਨ, ਵਚਨ-ਭੰਗੀ, ਪਤਿਤ, ਜਾਂ ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਗਰੀਬੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਲਹੂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਵੀਰਜ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ; ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਨਪੁੰਸਕ; ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੁੜੀ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਧਨਵਾਨ ਔਰਤ, ਪਤੀ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣੇਗੀ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। "ਪੁਮ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਨਰਕ ਹੈ, ਨਰਕ ਦੁਖ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ; ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਭ ਧਨ-ਸੰਪੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ; ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ; ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੁੜੀ; ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਧਰਮ-ਸਾਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ-ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੇਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਮੂੜ੍ਹ ਔਰਤ, ਸਭ ਭਟਕਾਵ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਵੇਂ ਦਿਨ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਚੌਦਵੇਂ ਦਿਨ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਔਰਤ; ਸੋਲਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਸੰਭੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁਧਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਹਲੂ—ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਸੰਭੋਗ—ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।