ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਏ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਬਰਤਨ ਵਰਤਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਲਈ ਜੋ ਸਮਾਨ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਭਾਜਿਤ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਖਾਣ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਜਾ, ਪਰਛਾਂਵਾਂ, ਓਸ, ਮੱਖੀਆਂ ਆਦਿ, ਧੂੜ, ਮਿੱਟੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੂਹਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰੇ, ਛੀਂਕ ਮਾਰੇ, ਪੀਵੇ, ਥੁੱਕੇ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਚਮਨ ਮੁੜ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਚਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਂ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਸਮਾਨ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਗ ਕਰੇ ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਮੁਰਗਾ, ਸੂਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤਾ, ਊਠ ਜਾਂ ਗਧੇ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸਥੰਭ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਅਛੂਤਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਵੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜੱਚੀ ਜਾਂ ਅਛੂਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵਨਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੀਵਨ ਭਰ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹਿਕ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਟਕਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਵੈਖਾਨਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਿੱਦਿਆਵਾਂ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰੁੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਦਿਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਫਿਰ ਦਸ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦਸ ਦਿਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜੇਹੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਰਦਾ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਅਪਨੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੁਰਦਾ ਸਾੜਣ ਜਾਂ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਘੀ ਖਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੇਦ ਪਾਠਕ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਮਿਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਦੋਜਾਤੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ, ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਤੋਂ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਹੀ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚੱਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਵੀਤ, ਸੁਵੀਤ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਦਵੀਪ ਆਦਿ ਅੱਠ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਰਮ ਓਹੀ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਸਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਸੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਬੇਵਕਤ ਕੱਟਣ, ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਇੱਥੋਂ, ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਆਦਿ ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਾਲੇ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਪੌਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਅਸਮੇਂ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਅਛੂਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਰਗੀ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੈ; ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਅੱਧੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੋਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਵੀਹ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੱਲੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਣਾ, ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਗਾਉਣਾ, ਰੋਣਾ, ਹੱਸਣਾ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਾ, ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ, ਲਿਪਾਈ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਣਾ, ਦੰਦ ਮੰਜਨਾ, ਸੰਭੋਗ (ਭਾਵੇਂ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ), ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਵੀ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਛੂਹੇ ਨਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਲ ਵੇਖਣਾ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਥਾਰਥ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।