ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵੀ ਇੱਉਂ ਹੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰਤਨ, ਪੱਥਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਜਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਹਵਨ ਦੀ ਚਮਚ ਅਤੇ ਕੱਪ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਮਸਲਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦ, ਸੀੰਗ, ਹੱਡੀ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਨੂੰ ਬੁਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਪੋਛਾ ਲਾ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਗੜ ਕੇ, ਲੀਪ ਕੇ, ਬੁਹਾਰ ਕੇ, ਗੋਮੂਤਰ ਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਚਸ਼ਮੇ ਉੱਤੇ ਬਛੜਾ, ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਏ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਬਰਤਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ। ਵਪਾਰ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਕੁੱਤਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਫੜੇ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਾਂ, ਓਸ, ਮੱਖੀਆਂ, ਧੂੜ, ਮਿੱਟੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੂਹਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਸੌਣ, ਖਾਣ, ਛੀਂਕਣ, ਪੀਣ, ਥੁੱਕਣ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਚਮਨ ਸਮੇਂ ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਣ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗਣ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਭੋਗ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਮੁਰਗਾ, ਸੂਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤਾ, ਊਠ ਜਾਂ ਗਧੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਵੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਜਣਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ; ਜੇ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵਣਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਉੱਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਨਾ ਹੀ ਵੈਖਾਨਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਦੀਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ; ਚਾਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਜਾਂ ਜਣਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਪਰ, ਇੱਥੇ, ਸਬੰਧੀਆਂ ਲਈ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰੁੱਤਾਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਸੱਤ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਫਿਰ ਦਸ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ। ਜਣਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਸ ਦਿਨ, ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ; ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਇਕੋ ਜਗ੍ਹਾ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ; ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਰਦਾ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਅਣਸਬੰਧੀ ਮੁਰਦਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਜਾਂ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਘੀ ਖਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਮਾਮੇ, ਭਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਨਾ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਤੇ ਜੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ, ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਤੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੁਗ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਮਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਤੋਂ ਹੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚੱਲੀ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਵੀਤ, ਸੁਵਿਤ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਅਤੇ ਅੱਠ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਭਾਰਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਸੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਪਰ, ਅਣਸਮੇਂ ਫਸਲਾਂ, ਲਾਲਚ, ਰੋਹ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣੀਆਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ, ਰੁਖਾਈ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਜੌ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ, ਖੇਤੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੁੱਲ ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਮੋਲ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।