ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਲੋਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਹਰ ਕੰਮ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤੱਬ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਗਰਮ, ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਕਪੜਾ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖਣਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ ਜਾਂ ਸਵਾਦ ਵਿਚ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਝੀਲ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਾਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੈਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੰਮ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਸਾਫ਼ ਕਪੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਪੜੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਉਦੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੰਦੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਾਓ। ਰੇਸ਼ਮ ਜਾਂ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਜਾਂ ਸਰੋਂ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਪੜੇ ਨਾਰੀਅਲ, ਧੂਪ, ਕੁਟਾਪਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਕਾ, ਚਮੜਾ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਬਾਂਸ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਚਮਚੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਸਫਾਈ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਤਾਂਬਾ ਸੁਆ, ਲੋਹਾ ਖਾਰ ਨਾਲ, ਤਾਮਾ ਤੇ ਸੀਸਾ ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਰ ਧਾਤਾਂ ਉੱਤੇ ਉਕਤ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਤਨ, ਪੱਥਰ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮੋਤੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਧਾਤਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੈਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਡੁੱਬੋ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਜਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚਮਚੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਯਜ੍ਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ, ਮਸਾਲਾ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ, ਸਿੰਗ, ਹੱਡੀ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਣਛੁਹੀਆਂ ਅੰਨ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਮੈਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਬਾਕੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਨੂੰ ਬੁਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਪੋਛਾ ਲਾ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਫੇਰ ਤਪਾ ਕੇ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ, ਲੀਪ ਕੇ, ਬੁਹਾਰ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਉਹ ਪੀ ਕੇ ਪਿਆਸੀ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਚਸ਼ਮੇ ਉੱਤੇ ਵੱਛਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਪਤਨੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਬਰਤਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਪਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਹਨ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਉਹ ਖਾਣ ਵਿਚੋਂ ਆਈ ਹੋਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਫੜਨ ਵੇਲੇ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਾਂ, ਓਸ, ਮੱਖੀਆਂ, ਧੂੜ, ਮਿੱਟੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੋ ਜਾਵੇ, ਖਾ ਲਵੇ, ਛੀਂਕ ਮਾਰੇ, ਪੀ ਲਵੇ, ਥੂਕ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਆਚਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਕੁੱਕੜ, ਸੂਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤਾ, ਊਠ ਜਾਂ ਗਧੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਸਤੰਭ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗੇ ਅਛੂਤਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਣੇ ਪਾਈ ਔਰਤ ਜਾਂ ਅਛੂਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਣੇ ਪਾਈ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵਨਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਨਾ ਹੀ ਵੈਖਾਨਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਜ੍ਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਜਾਂ ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਯਜ੍ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਚਾਰ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਇੱਥੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲਈ, ਇਹ ਲਗਭਗ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨ ਤਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰੁੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ, ਫਿਰ ਦਸ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਪਿਉ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ। ਜਨਮ ਦੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ; ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪਿਉ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ। ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇਕੋ ਜੇਹੀ ਹੋਮ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ, ਧਰਮ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਅਣ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਜਾਂ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।