ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਜਾਨਕਾਰ ਮਹਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬੜੀ ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੋਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਬੋਲੀ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀਂ ਚੌਕੀ, ਵਸਤ੍ਰ, ਦੰਡ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੈਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਪਾਤਰੇ, ਛਾਂ ਜਾਂ ਯਜ్ఞ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਦਬ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਚ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਉੱਤੇ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੰਝ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਨਿਯਮ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਅੱਧਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਨਚਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾ ਨਿਭਾਉਣ ’ਤੇ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਰਤ-ਨਿਯਮ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਮੰਨ੍ਹੀ ਗੱਲ ਖਾ ਲਵੇ ਜਾਂ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਗੱਲ ਬੋਲ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਂ, ਉੱਲੂ ਜਾਂ ਕਬੂਤਰ ਵਰਗੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ’ਤੇ, 108 ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਯਾਸ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕਰਮ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਨਾ ਗਰਮ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਫੇਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਗੰਦਾ, ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ। ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਾਸ, ਰੰਗ ਜਾਂ ਸੁਆਦ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਗੰਦੇ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਗੰਦਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਠੰਭੀ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ। ਕਾਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੰਦਗੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ। ਹਰ ਕੰਮ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਪੜੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਪੜੇ ਗੰਦੇ ਹੋਣ ’ਤੇ ਹੀ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਹਿਨੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਜਾਂ ਰਾਈ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਾਰੀਅਲ, ਸੂਰਜੀ ਰੇਸ਼ਾ, ਕੁਟਾਪਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਕਾ, ਚਮੜਾ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਬੰਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਚਾਮਰ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਪਤ੍ਰੀ ਰਾਖ ਨਾਲ, ਲੋਹਾ ਖਾਰ ਨਾਲ, ਤਾਮਬਾ ਤੇਜ਼ਾਬ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰੂਪਾ ਤੇ ਸੋਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਤਨ, ਪੱਥਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਗੰਦੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁਬੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਜਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜ્ઞ ਦੇ ਪਾਤਰੇ, ਮੱਠੀ, ਢਿੱਲ, ਸੀੰਗ, ਹੱਡੀ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਦਾਂਤ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਾਕੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਨੂੰ ਝਾੜੂ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਪੋਚਾ ਲਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਤਪਾ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ, ਲੀਪ ਕੇ, ਝਾੜ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਪੀ ਕੇ ਪਿਆਸੀ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਛਾ, ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਲਈ ਘਰਵਾਲੀ ਦਾ ਮੂੰਹ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਭਾਂਡਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਸਮਾਨ, ਜੇ ਮਾਈਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਫੜਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਛਾਂ, ਓਸ, ਮੱਖੀਆਂ, ਧੂੜ, ਮਿੱਟੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਸੌਣ, ਖਾਣ, ਛੀਕਣ, ਪੀਣ, ਥੁੱਕਣ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ—even if already pure—a ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਚਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਭੋਗ, ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੁਰਗਾ, ਸੂਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤਾ, ਊਠ ਜਾਂ ਗਧੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਜ्ञ ਦੇ ਖੰਭ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ’ਤੇ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵਨਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਉੱਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਜੋ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਵੈਖਾਨਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਯਮ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ’ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੇ।