ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੰਤ ਜਨ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹੀਨੇ ਦਰ ਮਹੀਨੇ, ਸਿਰਫ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁੱਢੇਪੇ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਮਰ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪੂਰਨ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਸਦਾ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਸੋਣਾ, ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪੰਜ ਵਰਤ ਹਨ: ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਲੋਭ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅਭਾਵਤਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਯਾਮਤਾ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਪਾਠ—ਇਹ ਆਚਰਣ ਹਨ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਵੀ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਯੱਗ, ਪਾਠ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਠ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਰਹਿਤ ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਦੀਵੀ ਤੱਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮੌਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਉਹ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਉਠਣਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੰਡਵਤ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਰਖ ਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮੰਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਨਾ, ਅਣਸੁਧਰਥ ਥਾਵਾਂ, ਖੋਖਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਜਹਿੜੀਆਂ ਵੀ ਜਹਿਰੀਲੀ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੋਖਾ, ਧਨ ਨਾਲ ਫਰੇਬ, ਚੁਗਲੀ, ਵੱਧ ਹੱਸਣਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨ-ਮੌਜੀ ਵਿਹਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਉਲਟ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਕੰਮ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵाणी ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਗਲਤ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਅਸ਼ੁਭ ਸੋਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ; ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਕਪੜਾ, ਦੰਡ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀ ਵੀ ਇੰਜ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਣ। ਫੁੱਲ ਮਾਲਾ, ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਬਰਤਨ, ਛਾਂ ਅਤੇ ਯੱਗ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਚ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰੋ। ਇੰਝ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਇੰਜ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛੋਟੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਗਿਣਤੀ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿੱਤ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਤੇ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਭੰਗ, ਵਜੀਤ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਬੋਲਣ ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਂ, ਉੱਲੂ ਜਾਂ ਕਬੂਤਰ ਆਦਿ ਪੰਛੀ ਮਾਰਣ ਤੇ, ਇਕ ਸੋ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਸਪਰਸ਼ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਰਤਣ ਲਈ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਗਰਮ, ਬੁਲਬੁਲੇਦਾਰ ਜਾਂ ਮੈਲਾ; ਸਾਫ਼ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਮੈਲੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ ਜਾਂ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਗੰਦੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਖੜੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ। ਕਾਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਣੀ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਜੇਕਰ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੇਵੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਿੱਤ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਪੜੇ ਜਦੋਂ ਗੰਦੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਹਿਨੇ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਹਿਨੋ; ਰੇਸ਼ਮ ਅਤੇ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਕਸਾ ਘਾਹ ਜਾਂ ਸਰੋਂ ਨਾਲ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਾਰੀਅਲ, ਸੂਰਜ ਮੂਲ, ਕੁਟਾਪਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਕਾ, ਚਮੜਾ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਬਾਂਸ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਚਮੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਾਂਸੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ, ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਖਾਰ ਨਾਲ, ਤਾਂਬੇ ਨੂੰ ਅਮਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਟਿਨ ਤੇ ਸੀਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਜ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਸੰਤ ਜਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।