ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ 105 ਵਾਰੀ ਅਘੋਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਪਰ, ਦੂਜੇ ਤਰੀਕੇ ਵਜੋਂ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ—ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਜਾਂ ਹੋਮ ਆਦਿ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਹਿੰਸਾ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਿੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਐਸਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਜਾਂ ਅੰਗੀਠੀ ਦੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਨਾ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ। ਭਿੱਖੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਘਰ-ਘਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਉਹਨਾਂ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਸਯਾਮੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ, ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਰਸਤਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਿੱਖ ਵਜੋਂ ਜੌ ਦਾ ਮਾੜਾ, ਛਾਛ, ਦੁੱਧ, ਜੌ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਰੁੱਖਾ ਆਟੇ ਦਾ ਪਿੰਡਾ ਆਦਿ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਭੋਜਨ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ, ਸਿਰਫ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਰੋਕਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੁੱਢੇਪੇ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਮੋਖਸ਼-ਦਾਇਕ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਯੁ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿੱਖੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਸੋਣਾ, ਭਿੱਖੀ ਮੰਗਣਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਯਾਮੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਪਣਾਏ। ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅਲੋਭ, ਤਿਆਗ—ਇਹ ਪੰਜ ਵਰਤ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਗੁੱਸਾ ਨ ਕਰਨਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਆਚਰਨ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯ ਗਿਆਨ-ਪਾਠ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ; ਪਾਠ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਰਹਿਤ ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਮਰਤਤਵ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਸਯਮ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੱਚਾਈ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੌਨ, ਸਿੱਧੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਉਹ ਗੁਣ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਯੋਗ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਜਿਸਦਾ ਬੀਜ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਉਠਣ-ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ। ਅੱਠ ਭਾਂਤੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਮਾ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਚਤ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਨਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਤੱਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਖਾਲੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਜਾਂ ਜੇਹੜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਧੋਖਾ ਹੋਵੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੋਖੇ, ਧਨ ਸੰਬੰਧੀ ਛਲ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ, ਵਧੇਰੇ ਹੱਸਣਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਨਮੌਜੀ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਉਲਟ ਕੋਈ ਵੀ ਗਲ ਜਾਂ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਾ ਕਰੋ। ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ, ਸੋਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੋ; ਸੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਦੰਡ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰੋ। ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਭਾਂਡਿਆਂ, ਛਾਂ ਅਤੇ ਯਜ੍ਯ ਸਾਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਾ ਛੂਹੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪਮਾਨਾਂ ਤੋਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਧਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛੋਟੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ, ਅੱਧਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿੱਤ ਕਰਮ ਛੱਡਣ ਤੇ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਉਲੰਘਣ, ਅਵਿਧ ਖਾਧਾ ਖਾਣ ਜਾਂ ਗਲਤ ਬੋਲਣ ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਂ, ਉੱਲੂ ਜਾਂ ਕਬੂਤਰ ਆਦਿ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਉੱਤੇ, 108 ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹਨ।