ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਉੱਤਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ—ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੱਧ-ਆਤਮਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਇਹ ਰਾਹ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਧੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਇੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਸਾਲ ਭਰ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਚਾਰ ਵਿਚ ਧਿਆਨਵਾਨ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ। ਉਸਦੇ ਨੈਤ੍ਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਪਾਣੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣ ਕੇ ਪੀਣ, ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਮੱਛੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਗੰਦਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਦਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ੧੦੫ ਵਾਰੀ ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ, ਪਿਤਰ ਰੂਪ ਰਸਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਮ-ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਲਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਿੱਖ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਮੰਗੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਧੂੰਏਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਜਾਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਅੱਗੇ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਣਾ। ਜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਬਿਨਾਂ, ਭਿੱਖ ਮੰਗੇ। ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਜਾਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੰਗਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਰਸਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਰਸਤਾ ਲਓ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਹੋਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਭਿੱਖ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ; ਪਰ, ਇਹ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਰਸਤਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਿੱਖ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਛਾਛ, ਦੁੱਧ, ਜੌ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਰੁੱਖਾ ਆਟੇ ਦਾ ਰੋਟਲਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਗਿਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਭਿੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ, ਵਧਾਪੇ, ਮੌਤ, ਨਰਕ ਆਦਿ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਮੋਖਸ਼ ਦਾਇਕ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦਧੀ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਯੁ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿੱਖ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਜਿਤਨਾ ਭੀ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਰਹਿਣਾ, ਭਿੱਖ ਮੰਗਣੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਂਦਰਾਯਣ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਲੋਭ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤਿਆਗ—ਇਹ ਪੰਜ ਵਰਤ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਪਾਠ—ਇਹ ਆਚਰਨ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਅਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੁਣ ਵੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਯਜਨਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਲੇ ਪਾਠ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਾਠ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਨਾਤਨ ਦਾ ਬੋਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮੌਨ, ਸਿੱਧਾ ਵਿਹਾਰ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਉਹ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਾਧੂ, ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਦਾਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਛਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਹੀ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਆਚਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਠਣਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਭਿੰਨ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਐਸੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਖਾਲੀ ਖੱਡਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਹਿਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਧੋਖਾ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ, ਚੁਗਲੀ, ਵਧੇਰੇ ਹੱਸਣਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਨਮਾਨੀ ਕਰਕੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੋ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਉਲਟ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਜਾਂ ਗਲਤ ਬੋਲਣ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚੋ।