ਆਗ ਲੀਪ 1.86.134 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੂਪ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਸੁਆਦ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਧ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ 'ਤੇ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ (1.86.135), ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੌਮ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਘੁਟਨਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਤੱਤ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਹੈ। 1.86.136 ਵਿੱਚ, ਗਲੇ ਤੱਕ ਅੱਗ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਟਿੱਪ ਤੱਕ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਉਪਰ, ਹੰਸਾ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਉਪਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ। ਆਕਾਸ਼ ਜੋ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਢਲਾ ਸਮਝੋ। 1.86.138-139 'ਚ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਗੁਣ (ਸੱਤ, ਰਜ, ਤਮ) ਹੈ, ਨਾ ਮਹੱਤ, ਅਹੰਕਾਰ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੱਤ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ। ਸੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਧਾਤੂ (ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਆਦਿ) ਵੀ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 1.86.140-141 ਵਿੱਚ, ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਅੱਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ। ਧਰਤੀ ਸਹਾਰਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 1.86.142-143 ਵਿੱਚ, ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ; ਸਰਵ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰਿਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਜਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੀ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। 1.86.144-145 'ਚ, ਗਿਆਨ ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ, ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਗੁਣਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। 1.86.146-147-148-149 'ਚ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤਗੁਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਤਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਸੰਜੇਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੁਲਤਾ ਸਹਿੰਦਾ, ਸਥਿਰ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਸਿੱਧਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਠੰਢਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਹੈ; ਜੋ ਨਿਮਰ, ਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ। 1.86.150-151-152 'ਚ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਗਿਆਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਪਾ ਕੇ, ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 1.86.153-154-155 'ਚ, ਇਹ ਤਰਤੀਬ ਹੈ ਕਿ ਅਸ਼ੁਧ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ, ਲਗਨ ਨਾਲ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ। 1.86.156-157 'ਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਾਣੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। 1.87.1-2-3 'ਚ, ਕਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕਰੁਣਾ-ਮੂਰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਇੰਝ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਨੰਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਕਹੀਏ?" 1.87.4-5-6 'ਚ, ਨੀਲਕੰਠ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਅਤੇ ਦੁਜ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਮੇਰੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ; ਆਤਮਾ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਧਿਆ ਹੈ, ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੁਭਵੀ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਭੋਗੀ ਹੈ—ਇਹ ਫਰਕ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੰਧਿਆ ਆਤਮਾ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ; ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ, ਬੰਧਨ, ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਵੈ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।" 1.87.7-8-9 'ਚ, "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ—ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਹਾਂ—ਇਹ ਹੀ ਵਿਦਿਆ, ਵੇਦ, ਪਰੰਪਰ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਮੇਰੀ ਅਵਸਥਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਰਮ, ਇਛਾ, ਆਗਿਆ—ਇਹ ਦੋ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਰਿਵਰਤਨ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਪ੍ਰਗਟ, ਨਾ ਅਪ੍ਰਗਟ।" 1.87.9-10 'ਚ, "ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਪੰਜ-ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ, ਸਦਾ ਆਗਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ, ਸ਼ਿਵ, ਉਸ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸੱਤਾਈ (27) ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਕੀਤਾ।" 1.87.11-12 'ਚ, "ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਭਵਾਨੀ ਨੇ imperishable ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।" 1.87.13-14-15 'ਚ, "ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਇਹੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ—ਉਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਸਥਿਤ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੈ।" 1.87.15-16 'ਚ, "ਫਿਰ, ਮੁਕਤੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਕਰੋੜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਰਤੀਬ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਵਾਧੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ; ਚਾਹੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਤੋਂ, ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ, ਯੋਗ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਹਕੀਕਤ, ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।