ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ-ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਪ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਅਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਛੂਹੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਅਜਨਬੀ, ਕੁੱਤਾ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਜਾਂ ਮੁਰਗੇ ਹਨ; ਜੇ ਅਜਿਹੀ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਅਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਧਾ ਜਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ-ਧਰਨਾ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ, ਮਨ ਦੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਮਿਲੀਅਨ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਅਰਧ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਿਲ-ਡੁੱਲ ਦੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਚੀਸ ਤੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਜਪ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਆਲਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਸ਼ਬਦ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਰਧ-ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚਾਨਣ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰੇ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਭਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ-ਕਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਜਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਰਕਤ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨ-ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਧਿਆਨ-ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਰਕਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਾਭ ਲੈ ਸਕਣ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਗੁਫਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ, ਮਨ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਗੁਫਾ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨੀਲਕੰਠ, ਉਮਾ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਦੀ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਬਲ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਲ-ਲਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਸਨੰਦਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਉਸ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਸ਼ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?" "ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਅਸਲ ਵਿਸ਼ ਨਹੀਂ; ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ: ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਣਮਿਟ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਲਗਾਵ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਰਜਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਸਬੰਧਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਰਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੋਹਾਂ-ਭਾਵ ਵਾਲੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਸ਼ਾਸਤਰ, ਕਰਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਵੇਦ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮਕੁਟ, ਸਾਰ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਇੱਛਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਵ੍ਰਿਤੀ ਹੈ; ਵੇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਮ-ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ, ਯੋਗਤਾਵਾਨ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਲਕੜਕਣ ਵਿਰਕਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤ੍ਰੈ-ਸਰੂਪ ਆਤਮਾ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਪੁਣ ਜਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਤਮਾ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਪਾਪੀ ਲਈ ਨਰਕ, ਪੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵਰਗ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਅਵਸਥਾ। ਜੀਵ ਨੂੰ ਅੰਕੁਰ, ਪਸੀਨਾ, ਅੰਡਾ ਜਾਂ ਜਣਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ, ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ।" "ਮੁਕਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ; ਨਾ ਹੀ ਕੇਵਲ ਵਿਰਕਤੀ ਨਾਲ—ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਜੀਵ ਛੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਟ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ-ਮਾਰਗ, ਧਰਤੀ, ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ—ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਈ ਦੁੱਖ ਹਨ।" "ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸਤਿ-ਜਨਮ, ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੁਖੀ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਜੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ, ਧਿਆਨ-ਯਜਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਬਾਰੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ-ਗਾਥਾ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।