ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਆਯੁ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪ ਅਤੇ ਯਜ੍ਯ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਉਲਟ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਪ-ਤਪ ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਵੀ ਬੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੱਲ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ, ਧਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ! ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾ ਕਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਜਨਤਾ ਵਿਚ ਫੈਲਾਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਸੌ ਗੁਣਾ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਤੋਂ ਉਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਬੋਲੋ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਨਾ ਮੋੜੋ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਪ-ਤਪ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਦੀਰਘ ਆਯੁ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ, ਅਧਿਕਾਰ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਰਵਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਦੋ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦੁਰਵਾ, ਤਿਲ, ਬੋਲੀ, ਗੁਡੂਚੀ ਅਤੇ ਗੋਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਯੁ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੋ ਲੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਡੋਲ੍ਹਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰ ਜਪ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰ ਜਪ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੇਟ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸੋਹਣੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਠਾਈ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਨੀ ਹੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਦੀ ਵਿਚ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਣ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰਨ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਆਵੇ ਤਾਂ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਆਹੁਤੀਆਂ ਘਿਉ ਨਾਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੌਰਾਨ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ! ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਵਿਚ। ਜਦੋਂ ਰੋਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਪਤਾ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ! ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਇੰਧਣ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਇਹ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੈਭੀਤਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਅੱਠ ਟੁਕੜੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੇ, ਖੂਨ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਇਹ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ— ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰ ਜਪ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।