ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਉਸਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਸਿੱਧਾ-ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਮੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਮੰਦ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅੱਗ ਕੋਲ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ, ਸੁੱਖ-ਸਮਪਤੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਆਦਿ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਪਾਠ ਅਤੇ ਵਰਤ ਆਦਿ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨ, ਧਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ—ਹੇ ਦੇਵੀ—ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਜਨਤਕ ਕਰਣੀਆਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਜਨਤਕ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੇਕੀਆਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੁੜ ਕੇ ਜਾਂਨਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਠੀਕ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਤਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਉਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤੋਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਠੀਕ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਰਾਜ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੁਰਵਾ, ਤਿਲ, ਬੋਲੀ, ਗੁਡੂਚੀ ਅਤੇ ਗੋਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਆਯੁ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਦੋ ਲੱਖ ਮੰਤਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਪੀਪਲ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੋਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਲੱਖ ਮੰਤਰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਉੱਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪੇਟ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਪ੍ਰਸਾਦ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਪੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਲੱਖ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਸੌ ਅਠ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸੋਹਣੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਤਾਈ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ, ਉਤਨੀ ਵਾਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੂਰਜਗ੍ਰਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਗ੍ਰਹਣ ਖਤਮ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਕ-ਸਿੱਧੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਿ ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿ-ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਆਉਣ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਨਾਲ ਸੌ ਅਠ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੂਰਜਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੋਰਥ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।