ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਗਿਆਨ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਹਿਆ, "ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ।" ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਦੀ ਜਾਪ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਦਿਨ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (1008) ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦਸ ਲੱਖ (100000) ਅੱਖਰ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ ਜਾਪ ਕਰੇ ਜਾਂ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਛਿਤ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਉਹ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਪ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੌ ਅਠ (108) ਵਾਰੀ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਲੀ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਪ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਾਨ ਹੈ; ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋ ਵਾਰੀ ਵਧੇਰੇ; ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ; ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮੰਦਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਪ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰੀ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਸੂਰਜ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੁਰੂ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੀਵੇ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਪ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਫ਼ਯੋਗ ਹੈ। ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਗਿਣਿਆ ਜਾਪ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਕੀਰਾਂ 'ਤੇ ਅੱਠ ਗੁਣਾ; ਪੁਤ੍ਰਜੀਵਾ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਦਸ ਗੁਣਾ। ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੋ, ਮੋਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ; ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਦਸ ਲੱਖ; ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ; ਕੁਸ਼ ਦੀ ਗੰਢ ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ। ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਚੀ (25), ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਸਤਾਈ (27), ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ ਤੀਹ (30), ਮੋਹ-ਕ੍ਰਿਆ ਲਈ ਪੰਜਾਹ (50) ਗਿਣਤ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਪ, ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਲਈ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਮੋਹ-ਕ੍ਰਿਆ ਲਈ; ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਧਨ ਲਈ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ। ਅੰਗੂਠਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਰਜਨੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੱਝਲਾ ਉਂਗਲਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਜਾਪ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਾਪ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਾਪ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸੁਣੋ—ਸਭ ਤਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਪ-ਯਜਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਜਾਪ-ਯਜਨਾ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਹਿੰਸਾ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਸੱਚੀ ਜਾਪ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਯਜਨਾਵਾਂ, ਦਾਨ, ਤਪਸਿਆ ਹੋਵੇ— —ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਪ-ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਾਪ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਚਾਰਿਤ (ਵਚਨ) ਜਾਪ ਦੀ ਵਧੀਕ—ਪ੍ਰਤੀਖ (ਫੁਸਫੁਸੀ) ਜਾਪ ਇੱਕ ਸੋ ਵਾਰੀ ਵਧੇਰੇ, ਅਤੇ ਮਾਨਸ ਜਾਪ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵਧੇਰੇ; ਉਚਾਰਿਤ ਜਾਪ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਅਵਾਜ਼, ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਚਨ ਜਾਪ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਹਲਕਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਫੁਸਫੁਸੀ ਜਾਪ ਹੈ। ਜੇ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪ ਹੀ ਥੋੜਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਫੁਸਫੁਸੀ ਜਾਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਅੱਖਰ, ਹਰੇਕ ਸ਼ਬਦ, ਹਰੇਕ ਅੱਖਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ— —ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ 'ਤੇ ਮਨਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਨਸ ਜਾਪ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਜਾਪ-ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਅਗਲੀ ਪਿਛਲੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਜਾਪ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਫਲ ਹੈ; ਜਾਪ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ (ਦੇਵਤਾ) ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਪ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਪ ਨਾਲ, ਸਿਧੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜਾਪ ਦੀ ਠੀਕ ਰਹਿਤ ਜਾਣ ਕੇ— —ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਰਭੈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਦ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਾਪੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਾਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰੇ।