ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮਨਤਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਾਧਨਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮਨਤਰ ਦੀ ਕਮਾਂਡ, ਸਹੀ ਕਰਮ, ਸ਼ਰਧਾ, ਚੰਗੀ ਮੱਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਨਤਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨਤਰਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ, ਬੋਲ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਤਮ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਰਤਨ, ਖੇਤ ਅਤੇ ਘਰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ। ਜੇਕਰ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨਤਰ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਲਾ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਲੜੀਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੇਲਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਉਸ ਦੀ ਲਗਨ, ਨਿਮਰਤਾ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਸ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਘਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਸਫਲਤਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁਭ ਘੜੀ, ਤਾਰੀਖ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਯੋਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋਵੇ, ਉਪਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਿੱਚ—even ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ—ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਨਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੋਣ ਤੇ, ਗੁਰੂ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਸ਼ਿਵ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ, ਮੰਗਲਤਾ ਹੋਣ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੋਣ, ਸਨੇਹ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿੱਤ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨਤਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇ। ਇਹ ਪਾਠ ਸਾਰੀ ਉਮਰ, ਨਿੱਤ, ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸਵ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ ਪਾਠ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਪਾਠੀ ਹੋਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਇੱਛਿਤ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਸ਼ਚਰਣ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਨਿੱਤ ਪਾਠੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਆਪ ਸਫਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਵ-ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨਤਰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨਤਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ (prāṇāyāma) ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੀਜ-ਮਨਤਰ ਇਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਲੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਚੇਤੇ ਕਰਨਾ prāṇāyāma ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। prāṇāyāma ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ 'ਚ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਉਸ਼ਾਲਾ 'ਚ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ; ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਇਕ ਲੱਖ ਗੁਣਾ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਅਨੰਤ ਗੁਣਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ, ਪਹਾੜ, ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥ-ਆਸ਼ਰਮਾਂ 'ਚ ਪਾਠ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ (ਕਰੋੜਾਂ) ਵਾਰੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਸੂਰਜ, ਗੁਰੂ, ਦੀਵੇ, ਗਾਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਠ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਫ਼ਯੋਗ ਹੈ। ਪਾਠ ਗਿਣਣ ਲਈ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਗਿਣਿਆ ਇਕ-ਇਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੁਣਾ; ਪੁਤ੍ਰਜੀਵਾ ਫਲ ਨਾਲ ਦਸ ਗੁਣਾ; ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੌ; ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਲੱਖ; ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ; ਲੋਟਸ-ਬੀਜ ਨਾਲ ਦਸ ਲੱਖ; ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ; ਕੁਸ਼ ਗਾਂਠ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਚੀ (੨੫) ਮੋਤੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸਤਾਈ (੨੭) ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਤੀ (੩੦) ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ, ਪੰਜਾਹ (੫੦) ਮੋਹਨ-ਕਰਮ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਨ subjugation ਲਈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ mohan ਲਈ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਧਨ ਲਈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ। ਅੰਗਠਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤर्जਨੀ ਵੈਰੀ ਨਾਸ਼ਕ; ਮੱਝਲਾ ਧਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ; ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ; ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਪਾਠ ਸਮੇਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਾਠ ਅੰਗਠਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਠਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਣੋ: ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਠ-ਯਜਨਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਪਾਠ-ਯਜਨਾ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਹਿੰਸਾ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਸੱਚੀ ਪਾਠ-ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਯਜਨਾ, ਦਾਨ, ਤਪ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਠ-ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੋਲੇਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। vocal ਪਾਠ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਚਾਰਣੀ ਪਾਠ (whispered) ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ, ਮਨ-ਪਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ vocal ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਧੁਨ, ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨਤਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ vocal ਪਾਠ ਹੈ; ਮਨਤਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਲੱਭ-ਚਲਾਏ, ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਠੀ ਖੁਦ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਉਚਾਰਣੀ (whispered) ਪਾਠ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਹਰ ਅੱਖਰ, ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ, ਅਰਥ 'ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ mental ਪਾਠ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪਾਠ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਅਗਲਾ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਠ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਫਲ ਹੈ; ਪਾਠ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਧੂ ਭੋਗ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤ—ਪਾਠੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨਤਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਪਾਠ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਿ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ, ਸਫਲਤਾ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।