ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਜਾਂ ਖੇਡ ਲਈ, ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਜਗਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਅਰਥ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੱਦੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਦ ਅਤੇ ਗੱਦਾਂ; ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਮਲਕੀ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹਥ ਵਿਚ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਹਾ ਹੀ ਕੀ ਜਾਵੇ? ਹੇ ਵੈਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਥਿਰ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਹਰ ਚੀਜ਼, ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵ ਮੂਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਯ ਯਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨੀਵੇਂ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਅਟਲ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਪਾਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗੁਣ, ਰਾਜ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਹੇ ਵੈਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਨੇਕ, ਸੰਯਮੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ, ਚੰਗੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸ਼ਿਵਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ, ਤਪਸੀ, ਵੈਰਾਗੀ, ਗਿਆਨੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਦਾਨੀ, ਸੰਯਮੀ, ਸੱਚੇ, ਲੋਭ ਰਹਿਤ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਏਕਤ, ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਹਨ— ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦਸ ਗੁਣ ਅਤੇ ਅਠ ਮਾਰਗ ਹਨ, ਉਹ— ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਂਦੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਏਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਸੁਖ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਜੋ ਵੈਦ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ-ਗਿਆਨੀ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੜ੍ਹਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨੇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਵੇਕ ਹੈ। ਕਰਤਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਰਾਹੀਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੇਕ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਵਣਵਾਸੀ ਨੇਕ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਯਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ ਨੇਕ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਰਾਹੀਂ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਵਣਵਾਸੀ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਬਦ ਕਰਮ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ। ਚਤੁਰਾਈ ਅਤੇ ਅਚਤੁਰਾਈ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਲਣ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਬਦ 'ਧਰਮ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਧਰਮ, ਜੋ ਅਣਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਲੋਭੀ ਜਾਂ ਚਲਾਕ ਨਹੀਂ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਸਿੱਧੇ, ਸ਼ਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਉਹ 'ਸ਼੍ਰੌਤ' ਹੈ, ਜੋ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਹ 'ਸਮਾਰਤ' ਹੈ। ਵੈਦਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਯਜਨਾ 'ਸ਼੍ਰੌਤ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮਾਰਤ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਜੋ, ਠੀਕ ਅਰਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ— ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਮੌਨ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵੀ। ਅਹਿੰਸਾ, ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਤਪ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਚਰਨ ਦਇਆਵਾਨਤਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵਸਤੂ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜੀ-ਵਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ— ਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਤਾ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦਾਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਨਿਮਨ, ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਮਧਯਮ। ਦਇਆਵਾਨਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਮਧਯਮ ਦਾਨ ਹੈ; ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਤਵ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵਾ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ— ਜੋ ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ, ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਮੰਗੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ— —ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਉਹ ਅਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਨੰਦ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਵਿਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਵੈਰਾਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਨਿਆਸ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਛੱਡਣੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਛੱਡਣੀ ਸੰਨਿਆਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਅਚੇਤਨ ਪਰਿਵਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਅਵਿਆਕਤ ਤੋਂ ਅਵਿਭਾਜਤ ਅੰਤ ਤੱਕ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਨੇਕ, ਸੰਯਮੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੇ ਭੇਦ, ਤੇ ਸੰਨਿਆਸ-ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸ੍ਰੋਤ ਅਤੇ ਸਮਾਰਤ ਆਚਰਨ, ਸਚਾਈ, ਦਇਆ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।