ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖਾਇਆ ਕਿ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੁੱਧ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਅਮਰਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਜੀ਷ਣੂ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਵਿਆੰਜਨ ਵਿੱਚ ਪਵਨ ਆਪ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜਲ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਧਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹੱਤ ਤੱਤ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਦਾਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਵੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਇਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਿੰਗ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਥਾਰਥ ਤੌਰ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਵਾਈ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਕੇਵਲ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਮਨੋਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੇ, ਪਿਤਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੇ—ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਆਸਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਵਰਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਲਈ—ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, 'ਵਿਆਪੋਹਨ' ਨਾਮਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਪਰਦਾਦਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ 'ਵਿਆਪੋਹਨ' ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਦੱਸਿਆ: ਸ਼ੁਭ, ਨਿਰਮਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵਿਆਪਕ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਆਭੂਸ਼ਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੋਮ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ—ਉਹ ਜੋ ਈਸ਼ਾਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਅਘੋਰਾ ਤੇ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਹਨ। ਵਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਰਵਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ 'ਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖਸ਼ੀਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਭਗਵਾਨ, ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ, ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੀਨ, ਤੇਜਸਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਰਗੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਡਾਕਸ਼ਾਯਣੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਗੌਰੀ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਸੁਪੁਤਰੀ, ਏਕਪਰਨਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਤੇ ਏਕਪਾਟਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਅਪਰਣਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਤਪਰ, ਉਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜਾਂ ਕਪਰਦਿਨੀ। ਦੇਵੀ, ਜੋ ਖਟਵਾਂਗ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਰਮ ਕੋਪਲੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਨੈਗਮੇਯ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਨੰਦਿਨੀ, ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਅੰਬਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੰਦਿਨ ਦੀ ਧੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ੁਭਾਵਤੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪੰਚਚੂੜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰੂਪ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਮਹਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਤੇਵੀਸ ਤੱਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉਹ ਨੰਦਨੰਦਿਨੀ ਹੈ। ਮਨੋਨਮਨੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਾਯਾ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸਿੰਗਾਰ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਤੱਕ—ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੋਹਣੀ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਪੂਜਾ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਿੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ।