ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਿਵ, ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ-ਪੱਤਰ ਦੀ ਪੱਤੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਆਮ ਕਮਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੱਥਰ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਲੇ ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੁਗਗਲ ਆਦਿ ਧੂਪਾਂ ਦੀ ਭੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਵੀ ਇੱਛਤ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਅਗਰੂ ਦੀ ਧੂਪ, ਅਤੇ ਨਰਮ ਸੀਤਾਰੀ ਧੂਪ, ਸਿੱਧਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਫੈਦ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਚਹੁੰ-ਮੁਖੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕਰਨਿਕਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਗਣਾਧ੍ਯਕਸ਼, ਬਕੁਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ, ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਪਕਵਾਨ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਸਾਫ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਮੂੰਗ-ਚਾਵਲ, ਚਾਹੇ ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਮਾਪ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਯਕ-ਪੂੰਛਾ ਵਿਖਾ, ਤਾੜ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਵਿਖਾ ਭੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤਾਂ, ਜੋ ਹੱਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਭਰਿਆ ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੁੱਧ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਮਰ ਆਹਾਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਜੀਸ਼ਨੁ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਈਡ-ਡਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਵਾਯੂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧਮਈ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਸਨ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਮਹੱਤੱਤਤੱਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਦਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਅਮਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅੰਮਾਵੱਸਾ ਨੂੰ ਵਰਤ ਵੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਿੰਗਾ ਸਾਰੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਵੀ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਭਗਤ, ਸੋਨੇ, ਹੀਰਿਆਂ ਅਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਾਂ, ਜੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਰਤਨ ਜਾਂ ਵਾਛਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਪਿਤਰ ਬਣਨ ਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਂ ਗਣਪਤੀ ਬਣਨ ਦੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦਾ ਮਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭੋਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਵਾਛਾਵਾਂ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਵਰਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, 'ਵਿਆਪੋਹਨ' ਨਾਮਕ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਈ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ 'ਵਿਆਪੋਹਨ' ਸਤੁਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਇਜਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਤੇਜਸਵੀ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਦੁਸਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਰਵਗਿਆਤਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਸੋਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਉਹ ਜੋ ਈਸ਼ਾਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਅਘੋਰ ਅਤੇ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਹਨ। ਵਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ, ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਰਵਗਿਆਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਜੋ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ ਹਨ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਏਕਾਗ੍ਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਿਵ, ਮਹਾਨ ਆਦਰਯੋਗ, ਸ਼ਿਵ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। ਜੋ ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਭਗਵਾਨ, ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਏਕਾਗ੍ਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ, ਲਖਮੀਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਧਨਯ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।