ਸੰਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਤੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਣੀ-ਮੁਕਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਸ੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਨੀਲਮ ਦਾ, ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਪਦਮਰਾਗ ਜੜੀ ਹੋਈ ਲਿੰਗ, ਤੇ ਆਸ਼ਵਿਨ ਵਿੱਚ ਗੋਮੇਦਕ ਦਾ auspicious ਲਿੰਗ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਅਤੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਮੂੰਗਾ ਤੋਂ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੈਦੂਰਿਆ ਮਣੀ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਸੂਰ੍ਯਕਾਂਤ ਰਤਨ ਤੋਂ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਜੇ ਸੋਨਾ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਕਮਲ-ਫੁੱਲ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਮਣੀ-ਮੁਕਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਿੰਗ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਾਂਬੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ ਪੱਥਰ, ਲੱਕੜ, ਮਿੱਟੀ (ਅਧਾਰ ਸਮੇਤ), ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਜਾਂ ਆਰਜੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ੍ਰੀ-ਪੱਤਰ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਜਾਂ ਇੱਕ ਕਮਲ-ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਚਾਂਦੀ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲ-ਫੁੱਲ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅੱਧੇ, ਫਿਰ ਅੱਧੇ, ਜਾਂ 108 ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਨਯੁਕਤ ਹਨ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੰਬਿਕਾ ਜੀ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ-ਪੱਤਰ ਪੱਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਆਮ ਕਮਲ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲ, ਸਭ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਨ; ਪੱਥਰ ਦਾ ਕਮਲ ਹਰ ਕਾਰਜ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪਦਾਰਥ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੁਗਗਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧੂਪਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੱਛ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੁਗੰਧਿਤ ਧੂਪ ਵੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਅਗਰੂ ਦੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸੀਤਾਰੀ ਦੀ ਧੂਪ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਿੱਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਅਰਕਾ-ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਰਣਿਕਾਰਾ-ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਰਵੀਰਾ-ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਗਣਾਧ੍ਯਕਸ਼, ਬਕੁਲਾ-ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਯਣ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਵਧੀਆ ਪਕਵਾਨ, ਘੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਸਾਫ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਮੂੰਗ-ਚਾਵਲ, ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਪੂਰਾ, ਅਤੇ ਯਕ-ਪੁੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਤੇ ਤਾਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥ, ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਭਰਿਆ ਮਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਦੁਧ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮ-ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਈਡ-ਡਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਮਹਾ-ਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਹੀ ਆਸਨ, ਪ੍ਰਕਟ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਮਹਾ-ਤੱਤਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਮਨਚਾਹੇ ਲੱਛ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਵਰਤ ਰਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਦਾਨ — ਇਹ ਗੁਣ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੇ ਅਮਾਵਸਿਆ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਰਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਤੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮਹਾ-ਵਰਤ ਨੂੰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਮਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਹੈ। ਉਹ, ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਉਤਮ ਵਰਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਹੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਲੱਛਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਵਰਤ ਰਖਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉਹ ਲੱਛ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੇ, ਪਿਤਰ-ਪਦ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ — ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ, ਭੋਗ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਭੋਗ, ਧਨ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਧਨ, ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਉਤਮ ਤੇ ਗੁਪਤ ਵਰਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਂ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, 'ਵਿਆਪੋਹਨ' ਨਾਮਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਤੇ venerable grandfather ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ 'ਵਿਆਪੋਹਨ' ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੱਛ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ ਦੇ ਮਹਾ-ਵਰਤ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉਤਮ ਤੇ ਲੱਛ-ਦਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਭਗਤ, ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।