ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਈ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਹਰਿ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨੱਚਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮਣ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਹਰਿ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਕਮਰ-ਬੰਦ ਹਲਕਾ-ਹਲਕਾ ਥੱਲੇ ਲੁੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੌਥੇ, ਪੰਜਵੇਂ, ਛੇਵੇਂ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਜਤਥੇ ਅੱਠਵੇਂ, ਨੌਵੇਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਸਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗੋਲਾਕਾਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕੈਲਾਸ਼ ਦੇ ਸੁਭਾਗਾ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਹਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮੰਡਪ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੈਲਿਸ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਢਾਂਚੇ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਜੋ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਠਾਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਮੁੱਖ ਤੇ ਉਪ-ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਗੁਪਤ ਕਮਰੇ, ਲੁਕਾਈ ਹੋਈਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੋਤੀ ਜੜੇ, ਮਨਮੋਹਣ ਘਰ ਸਨ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਇਸ਼ਤ ਦੇਵ ਮੰਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹੰਸ ਵੱਸਦੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਮੋਰ, ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਕੋਇਲਾਂ ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਰਿਜ਼ਰਵਾਇਰ ਸਨ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਅਤੇ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਦੀਆਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕਨਿਆਵਾਂ, ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੋਠ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਗਤ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ। ਉੱਥੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੋਠ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਦੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੇਲੇ-ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਹੋਰ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਲਾਵਣੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਵ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਥੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀਰੇ, ਬੈਰਲ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਖੁਸ਼-ਮਿਜਾਜ਼ ਔਰਤਾਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਕਿੰਨਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਨਾਗ-ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ-ਕਨਿਆਵਾਂ, ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਚੂੜੀਆਂ, ਪਾਜੇਬਾਂ, ਹਾਰਾਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸਿੰਗਾਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾ, ਪੁਰੂਹੂਤ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਝੁਕ ਗਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!" ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਹਾਡੇ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕੀਏ।" "ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜੇ ਜਾਣੇ ਸਨ, ਸਾਨੂੰ 'ਪਸ਼ੂ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਅਸੀਂ 'ਪਸ਼ੁਪਣ' ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ।" "ਪਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਭਵ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਰਤ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, 'ਪਸ਼ੁਪਣ' ਰਿਹਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ, ਚਾਹੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਪਰਮ ਵਰਤ ਕਰ ਲਵੇ—" "ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ;" ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਨੰਦਿਨ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਈਸ਼ਾਨ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਝੁਕ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੀਲਕੰਠ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵృషਧਵਜ (ਬਲਦੇ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ)— ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਈ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਅੰਬਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ੁਪਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿ਷্ণੂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਤ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਿਆਨੀ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸੁਣਾਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।