ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਿਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਟੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੀਵਟੀ ਲੱਕੜ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਾਸਤਿ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਦੀਵਟੀ ਲੋਹੇ, ਤਾਂਬੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੀਵਟੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਟੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰੋਪਣ, ਸਥਾਪਨਾ, ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਧਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਅਸਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਖਾਸ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸਿਖਾਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪੁਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ-ਰੂਪ ਬੰਧਨ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਭੋਗਿਆ ਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਰਵਜ੍ਯ (ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ) ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਮੋਢੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਹਰਿ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਉਹ ਸਭ, ਮੰਗਲਮਈ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ, ਸਾਧਯਾ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੀਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਮਿੱਠੀ ਸੁਰਾਂ, ਹਲਕਾ ਹਨੇਰਾ, ਬਾਗਾਂ, ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾ ਅਤੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਧਵਾ, ਖਦੀਰਾ, ਪਲਾਸ਼, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਕੋਇਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਕੁਰਾਬਕਾ, ਪ੍ਰਿਯਕਾ, ਤਿਲਕਾ, ਕਦੰਬਾ, ਤਮਾਲਾ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਣਾ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਇੱਕ ਉੱਚਤਮ ਸ਼ੈਵ ਆਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਪੇਂਦਰ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ। ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ, ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਕੈਲਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਢਲਾਣ 'ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਔਰਤਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਜਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਅਤੇ ਹਰਿ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਦੇ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਮਹਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਮਹਿਲ, ਅਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੇ ਟਾਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਚਾਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੀਰੇ, ਬੈਰਲ, ਰੂਬੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਝੂਲਦੇ ਅਸਨ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਯਕ-ਪੂੰਛੇ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮ੍ਰਦੰਗਾ ਅਤੇ ਮੁਰਜਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ, ਨਚਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਮਹਲ, ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਫਿਰ, ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਹਥੀਂ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਲਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਲਈਆਂ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ; ਕੁਝ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈਆਂ। ਕੁਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਢੀਲੇ ਹੋਏ, ਕਮਰ-ਬੰਦ ਹਲਕਾ ਹੇਠਾਂ ਲੁੰਝ ਗਿਆ, ਚੌਥੇ, ਪੰਜਵੇਂ, ਛੇਵੇਂ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਅਠਵੇਂ, ਨੌਵੇਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਸਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗੋਲ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਥਿਤ, ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਪੈਲਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਢਾਂਚੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਦਰਵਾਜੇ, ਸਭ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਅਠਾਈ (28) ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕਿਲਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ। ਗੁਪਤ ਕਮਰੇ, ਲੁਕਵੇ ਘਰ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਿਵਾਸ, ਹੋਰ ਵਧੀਆ, ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮਨਮੋਹਕ ਆਵਾਸ ਸਨ। ਦੇਵਤਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਢਾਂਚੇ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਪੋਖਰ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ ਲਾਈਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦਿਖਦੇ, ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ।