ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੁਗਣ-ਜਨਮੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਤਭੀ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਅੰਤਮ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਨ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮਨ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲੋਕ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—even ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਵੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕਲਪ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਰਥਾ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ; ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਉਸ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਗਣ-ਜਨਮੇ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਯਾਦ-ਸਵੈਭਾਵਿਕਤਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ-ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁਗਣ-ਜਨਮੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮੰਦ ਆਦਮੀ, ਜੇ ਮਨ-ਮਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿੰਦਤ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਯਕਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਾਚ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ। ਜੋ ਮਾਨ-ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਦ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਦira ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਿਣੂ ਵਜੋਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤਿਆਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਓਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੋਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਵੈਰਾਗ ਤੇ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ, ਪੀਣ ਤੇ ਆਗਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪਾਣੀ, ਘੀ ਤੇ ਦੂਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੋਚਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ, ਪੂਰੀ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁੰਭ, ਨਦਿਆਵਰਤਾ, ਚੰਪਾ, ਜਾਤੀ ਫੁੱਲ, ਬਕੁਲਾ, ਕਰਵੀਰਾ, ਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਤ, ਜੰਗਲੀ ਅਗਸਤ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਕਦੰਬ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਵੀ। ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ, ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਵਲ, ਮੂੰਗ-ਚਾਵਲ, ਛੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦਾ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੀ। ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਆਢਕਾ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਵਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਈਸ਼ਾਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ, ਮੁੜ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਈਸ਼ਾਨ, ਪੁਰੁਸ਼, ਅਘੋਰਾ, ਵਾਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਦਯੋਜਾਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਵੀ ਕਰਨਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੁੱਖ, ਗਾਂ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੁਗਣ-ਜਨਮੇ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਰਵ, ਭਵ, ਜਾਂ ਅਜਨਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਕੇ ਮੁੜ-ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਾ, ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਉਮਾ-ਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਦੁਰਭਾਗੇ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਮਰਤਭੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨ-ਮਨ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਅੱਗੇ ਇਕ ਵਾਰ ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਉਹੀ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੀਵਲੀ ਲੱਕੜ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਦੀਵਲੀ ਲੋਹ, ਤਾਮਬਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੀਵਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਅੱਗੇ ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਵਾਹਨ, ਸਥਾਪਨਾ, ਪੂਜਾ ਵੀ। ਆਸਨ ਰੁਦ੍ਰ ਗਾਯਤਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਪੰਜ ਵਾਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਮਾ-ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਵਿਣੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ; ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਪੰਜ ਵਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ। ਇੰਝ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।