ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਂਜਨਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਅਤੇ ਖ਼ਰਾਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ—ਇਹ ਨਿਯਮਤ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਾਂ ਹੀ ਨਿਯਮਤ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਨਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੱਤਿਆ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜੋ ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹਨ। ਅਤ੍ਰੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣੀਆਂ। ਕੋਈ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਭੀ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਔਰਤ ਭਾਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁੜਮੁਲ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਵੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਆਦਰ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੋਵਾਂਜਨਮੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋਵਾਂਜਨਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰ ਭੀ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ; ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਵੇਂ ਭਕਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਘਰ ਵਲ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਪस्वੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਇਕ ਕਲਪ ਹੋਵੇ ਪਰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਭੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋਂਦੇ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਪਰ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਉਹ ਸਚ ਹੈ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੋਵਾਂਜਨਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭੀ ਯਾਦੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਤਿਤ ਦੋਵਾਂਜਨਮੀ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਆਹਾਰ ਖਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਕਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਗਾਣੇ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੱਚਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਦ ਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ; ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ। ਉਂ, ਜੋ ਸੋਮ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ, ਆਚਮਨ ਅਤੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਜਲ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਓ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਭੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ, ਪੂਰੇ ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁੰਭੀ, ਨਦਿਆਵਰਤਾ, ਚੰਪਾ, ਜਾਤੀ ਫੁੱਲ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਅਗਸਤ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਕਦੰਬ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ, ਦਹੀਂ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਸ਼ੁੱਧ ਚੌਲ, ਮੂੰਗ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਅਤੇ ਛੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਜਾਂ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੇਕਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਆਢ਼ਕਾ ਸ਼ੁੱਧ ਚੌਲ ਪਕਾ ਕੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਪ੍ਰਭੂ ਈਸ਼ਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਈਸ਼ਾਨ, ਪੁਰੁਸ਼, ਅਘੋਰ ਅਤੇ ਵਾਮਾ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਸਦਿਓਜਾਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੋ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂਜਨਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਤਮ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਸ਼ਿਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਰਵ, ਭਵ ਜਾਂ ਅਜਨਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ, ਭਵ, ਸ਼ਰਵ ਜਾਂ ਉਮਾ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਯਕੀਨਨ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।