ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ, "ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਸਦਾ ਸੁੱਚੇ ਜਲ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸੁਕਸ਼ਮ ਜੀਵ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਅੱਗ, ਪੀਸਣ, ਜਾਂ ਜਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਸੰਭਵ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਲ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਾਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਨਿਰਭਉਤਾ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਚਾਹੇ ਸੋਚ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਹਿੰਸਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਜੀਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਹਿੰਸਕ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹੀ ਫਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚ, ਕਰਮ, ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗੂ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਣਾ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਾਂ ਹੀ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ ਨਾਂ ਹੀ ਮਨਾਹੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਅਤ੍ਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤ੍ਰੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਣ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਰਕੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਜਾਂ ਸ੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਛੂਹਣਾ, ਨਾ ਵੇਖਣਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਸੂਰਜ ਦੇਖਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੰਪਰਕ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦਇਆ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਮਨੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਲੋਕੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਮਾਨਵ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮੰਦੇ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਛੋਟਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ? ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ, ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਦੀ ਨਿਯਤ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਭੂਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਵੈਧ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਯਕਸ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਚ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਨਾਰੀ-ਰਤੀ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਣਵ (ਓਂਕਾਰ) ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗੂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਚੇ ਜਲ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਓ। ਉਸ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਆਸਨ ਤੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਓਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੋਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਸਾਰਵਭੌਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਲੋਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪੈਰ ਧੋਣ, ਆਚਮਨ ਅਤੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ, ਦਿਵ੍ਯ ਜਲ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਓ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਸੁੱਚੇ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਰੋਚਨਾ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ, ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲ, ਪੂਰੇ ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ, ਨਦਿਆਵਰਤਾ, ਚੰਬਾ, ਜਾਤੀ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸਭ ਕਰਮ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਹਿੰਸਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।