ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਸਥਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ, ਚੌਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੰਗ-ਰੰਗ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚੰਦਨ, ਕੈਫਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਮਹਾਂ ਆਨੰਦ ਲੈਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਦਿ-ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਸ਼ਰਵ, ਅਨਾਦਿ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ-ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਉਪਾਯ ਹੈ। ਸਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਅਗੋਚਰ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੇਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਪਾਣੀ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਝਾਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਦਿਵਯ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਣ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਜੀਵ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸਫਾਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਅੱਗ, ਪੀਸਣ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ ਪਾਣੀ ਵਰਤੋ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਵਿਚਾਰ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਅਹਿੰਸਕ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵ ਅਹਿੰਸਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਕ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦਯਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰੇਆਂ ਲਈ, ਦਯਾ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਲਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਯਗ ਦੇ ਲਈ ਪਸ਼ੂ-ਬਲੀ, ਅਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ, ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ; ਪਰ ਜੋਗੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ। ਅਤ੍ਰੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੈ; ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਕੋਈ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਯਗ ਦੇ ਲਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਭੈੜੀ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਦ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ 'ਨਾਸਤਿਕ' ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਦਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਖਰੀ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਰਮ-ਦੇਵਤਾ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਮ-ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲੋਕ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੇ ਮਹਾਂ-ਵਿਦਵਾਨ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਅਲਸ ਹਨ, ਕਲਪ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਥੋੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪਦਾਰਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ-ਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇ'en ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਪੂਜਦੇ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਦ-ਵਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਧਮ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਗਾਇਕੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਨਾਚ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।