ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੁਣੋ! ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਮੰਡਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ‘ਨਮਹ’ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਾਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾ, ਜਨੇਊ, ਕੰਡੇ, ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਸਨ, ਦੰਡ, ਪੱਗ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਹਵਨ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪਿਸੇ ਹੋਏ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਹਰ ਅੱਖਰ ਲਈ ਓਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤ, ਪੂਰੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਯਜਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਜਿਤ ਆਦਿ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਕੇ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਵਨ-ਵਾਸੀ ਅਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਆਦਿ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਜੋ ਜਾਣਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਯੋਗੀ ਜੋ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ, ਚੌਕੋਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਿਸੇ ਹੋਏ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਭਾਂਤਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਦਿ-ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਨਾਸ਼, ਰਖਿਆ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਸ਼ਰਵ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਮਾਨਤਾ ਰੂਪ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਕਲਪਨਯ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਪਾਣੀ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਦਿਵਯ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਸਫਲਤਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁਕਸ਼ਮ ਜੀਵ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਫਾਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧੋਤਾਈ, ਅੱਗ, ਪੀਸਣ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਪੂੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਥਾਂ, ਸੋਚ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਅਹਿੰਸਕ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵ ਅਹਿੰਸਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਕ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਫਲ ਕਰੋੜ-ਗੁਣਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਲਗਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਯਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਲਈ ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਹਰ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਲਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਜਨ ਲਈ ਪਸ਼ੁ-ਬਲੀ, ਅਤੇ ਖ਼ਰਾਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ-ਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਹਨ; ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਬੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ, ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਸਭ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਜੋ ਅਤ੍ਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹਨ। ਅਤ੍ਰੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੈ; ਸਭ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਬਲੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੁੰਦਰ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦਰ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਲੋਕ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵ੍ਰਤ-ਨਿਯਮ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ్మ੍ਰਿਤੀ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪਟ-ਵਾਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਹਿੰਸਾ, ਦਯਾ, ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਸਤਾ ਹੈ।