ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਫਿਰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪੂਣ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਕੋਲੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਕਿਸੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਥੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਖੇਤਰ ਕੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇ ਸਰੋਵਰ, ਕੂਏਂ ਅਤੇ ਜਲਾਸ਼ਯ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਣ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਜਾਤੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਸੂਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਜਲ ਕੋਲ ਇਕ ਦੁਆਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਨ, ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਇਸ਼ਾਨਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਪੱਖ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਦਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਚੌਕ ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਬਣਾਵੇ, ਮੋਤੀ, ਨੀਲਮ, ਮਾਣਕ, ਸੁੰਦਰ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਪੰਨਾ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਮ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਇੱਕ ਦਸ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਸੁਭਾਗਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਟ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨੌ, ਪੰਜ, ਛੇ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਆਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਸ਼ਾਨਾ ਲਈ, ਦਸ ਦਸ ਧੁਰੀਆਂ, ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਦਸ ਧੁਰੀਆਂ ਬਣਾਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਵਲ ਦੇ ਆਟੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਰਾਂ ਧੁਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚੂਰਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੰਡਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਰੱਖੋ ਜਾਂ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਆਕਾਰ ਬਣਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੂਤ ਹੈ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸੱਤਵ ਗੁਣ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰਜੋ ਗੁਣ, ਸਾਹਮਣੇ ਤਮੋ ਗੁਣ, ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪੰਜ ਭੂਤ ਤੇ ਪੰਜ ਸੁਕਸ਼ਮ ਭੂਤ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੰਜ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਪੰਜ ਗਿਆਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।