ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਕੰਦਾ ਸਮੇਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਾਂ ਹੁਣ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਗੀਤ ਤੇ ਨ੍ਰਿੱਤ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਯੋਗੀ, ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਲਯ ਤੱਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਨੰਦਾਂ ਦੀ ਭੋਗਵਟੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਤਮਾ, ਔਮਾ, ਕੌਮਾਰ, ਈਸ਼ਾਨ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜਨਲੋਕ, ਤੇ ਮਹੱਸ ਵਰਗੇ ਉੱਚ ਆਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਇੰਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਭੁਵਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਦੈਵੀ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਅਠਾਈ ਲੱਖ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਕੋਟੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਚਦਾ ਹੈ। ਪਚੀਸ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਬੁੱਧੀ ਮੱਤ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ, ਫਿਰ ਸੁਖਸ਼ਮ ਭੂਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੋਂ ਜਲ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਗਲੇ ਤੋਂ ਸੋਮ, ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਆਤਮਾ, ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਲਤ ਅਤੇ ਅਚਲਤ ਜਗਤ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰਵਜ੍ਞ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ, ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨਪਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੁ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਯਗਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਨੰਦੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਬਲਿਵਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨਾ ਜੜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਨੰਦੀ, ਅੰਬਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਭੀ ਦੁਲਭ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਦਾ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨੱਚਦੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ (ਬਲਦ-ਧਾਰੀ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੀ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੋਮ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਗ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਲ, ਸੌ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਧਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲਯ ਤੱਕ, ਮਹਾਨ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਨੰਗਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਖੱਪਰ ਧਾਰੀ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਬਾ ਸਮੇਤ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਗੋਰਾ-ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਿਰ ਤੇ ਕਾਂਦੇ ਦੇ ਪਰ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਚੋਲਾ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗ ਚਰਮਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, 'ਹੁੰ' ਅਤੇ 'ਫਟ' ਉਚਾਰਦਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਿਆ, ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਹੱਸਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੂਤ-ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲਯ ਤੱਕ, ਮਹਾਨ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਨਰ-ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵਜ੍ਞ ਲਕੁਲੀਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸੌ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਆਨੰਦ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਯਜਨੂਪਵੀਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ।