ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਤੱਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਅਨੰਤ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਅੰਤ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਥ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਵੀ ਹੋ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਦਾਤਾ ਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਛਿਲਕੇ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ (ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ) ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਧਾਰ ਬਣੇ ਹੋ, ਧਾਰਣਾ (ਅਰਥ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਾਰਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਧਾਰਣਾ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਧਾਰਣਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਧਾਰਣਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਰਵਿਕਲਪ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਰਵਿਕਲਪ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਏ ਅਤੇ ਉਠਾ ਲਿਆ; ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਸਿੱਧ, ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਹੇ ਸਰਵਰ, ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਸੈਨਾ ਵਜੋਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪੁਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਰਥ, ਵੱਡਾ ਧਨੁ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਬਾਣ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਤੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਪੈਰ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਸਿਰ, ਅੰਤ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ; ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਹੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਤਿ-ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆ ਕਰੀ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਿਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਰਵ, ਭਵ; ਜੋ ਸਥੂਲ, ਸੂਖਮ, ਅਤੇ ਅਤਿ-ਸੂਖਮ ਹੋ, ਸੁਖਮ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਰਜਨਹਾਰ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਸਰਜਨਹਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵਿਧਾਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਦਾਤਾ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਤੁਸੀਂ ਵੈਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਡਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਅੰਤ, ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਭਵ। ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ-ਰਹਿਤ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ, ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਨਹੀਂ, ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਆਦੀ ਦੇਵ ਦੇ ਯਜਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਨੋਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤਬ ਅਦਭੁਤ ਹੈ; ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੁਸੀਂ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲੀ ਸਤਿ ਨਿਰਰੂਪ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ, ਸਥੂਲ; ਇੱਕ, ਸੂਖਮ; ਇੱਕ, ਅਤਿ-ਸੂਖਮ; ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ; ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ; ਇੱਕ ਦਿੱਖਣਯੋਗ, ਇੱਕ ਬੋਲਣਯੋਗ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਧਿਆਨਯੋਗ—ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਹਕੀਕਤ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ। ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਿੱਖਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ; ਨਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਹੈ, ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ—ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਖਦਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ? ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿੱਥੇ? ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਹੇ ਦੁਇ-ਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਸ ਸਤਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਤਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ। "ਇਸ ਸਤਕ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਦਮਜਾ; ਆਪਣੇ ਵਰ ਚੁਣ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਧਨਵੰਤ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤੀ ਦਿਓ; ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਸਭ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਰਾਹੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ, ਧਨਵੰਤ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਂਬਾ ਤੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹਨ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਢੋਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਸਰਵਜਨਤਾ ਦਾ ਵਰ, ਹੇ ਵਰਦਾਤਾ, ਤੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭਵ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਵਾਹਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਕੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵੀ, ਨੰਦੀਨ, ਤੇ ਭੂਤਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇ ਉਜਲੇ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ—ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਦ ਜਾਂ ਦਿਵਯ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਇ-ਜਾਤੀ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੁਇ-ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ, ਬੋਲ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਥੂਲ, ਸੂਖਮ, ਤੇ ਅਤਿ-ਸੂਖਮ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਦੁਇ-ਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣ ਕੇ ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਅਸੁਭਾ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਧਨ, ਉਮਰ, ਇਜ਼ਤ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।