ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਜੀਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ। ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੀਵ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਇਸ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕੀ ਹੈ: ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਇਸ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਚਾਹੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ, ਛੇ ਸਾਲ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਨਿਯਮਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਏ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਅਪਣਾਓ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜੀਵ ਬਣ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਹੀ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਜੀਵ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਵਰਤ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵ-ਭਾਵ ਤਿਆਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਨਾਇਕ ਜੀ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਹੀ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਦੈਵੀ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਜ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਲੱਡੂਆਂ ਅਤੇ ਮੀਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੀਏ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਇਸ਼ਾਨਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗਣ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਪਤਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੰਦੀ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੀ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹਾਥੀ, ਬੈਲ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ। ਉਹ, ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਨਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਹਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨ ਨਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਗਰੁੜ ਵੀ, ਸਾਂਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਗਿਆ। ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵੀਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!" ਆਖਦੇ, ਉੱਤੇ-ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਯਮ, ਅਗਨੀ, ਕੁਬੇਰ, ਵਾਯੂ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਭਵ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਰਥ ਤੇ ਬੈਲ-ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੋਅ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ, ਤਿੰਨ ਨਗਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਆੰਬਕ, ਮਹਾਕਾਲ, ਮਹਾ-ਤੇਜਸਵੀ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਮਹਾਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਕੰਦ ਵੀ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ, ਦੈਵੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਗਣੇਸ਼, ਜੋ ਵਿਘਨ-ਹਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਵਿਘਨ-ਹਰਨ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ। ਕਾਲੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਤ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਪਾਗਲ ਹਥਣੀ ਵਾਂਗ, ਲਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਹਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੀ। ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਾਗ-ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!" ਆਖ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਮਾਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ। ਦੁਰਗਾ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ, ਅਨੇਕ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਪਾਸ, ਕੁਹਾੜੀ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਰਸਤਾ ਸਾੜਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਈ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੇਤਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸਿੰਘਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਬੈਲਾਂ ਸਮੇਤ ਚੱਲ ਪਏ। ਹਲ, ਕਟਾਰੀ, ਮੂਸਲ, ਗਦਾ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ, ਆਪ ਹੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੇ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਤਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!" ਆਖਦੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਟਾਵਾਲੇ, ਦੰਡ ਫੜ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ; ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿੰਨ ਨਗਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰੇ ਪਾਸੋਂ ਜੀਵਨ ਵਸਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਗਣ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਵਿਘਨ-ਹਰਨ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਪਤਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।